W systemie ochrony zdrowia koniecznym jest określenie standardu organizacyjnego postępowania podmiotów wykonujących działalność leczniczą w sprawowaniu opieki nad osobami po doświadczeniu przemocy seksualnej. Konieczność ta wynika z faktu, że opieka nad osobami po takim doświadczeniu służy ratowaniu i ochronie ich zdrowia fizycznego i psychicznego, jak również musi być przeprowadzana w sposób szanujący ich podmiotowość i chroniąca te osoby przed kolejnymi incydentami przemocowymi oraz wtórną wiktymizacją. Konieczne jest też takie określenie sposobu organizacji opieki, która zapewniając pacjentowi - osobie po doświadczeniu przemocy seksualnej - pełną podmiotowość i chroniąc jej zdrowie, zabezpieczy ślady kryminalistyczne istotne z punktu widzenia postępowania, mającego na celu ustalenie sprawcy przestępstwa. Podmioty lecznicze powinny mieć też w sposób uporządkowany określony sposób realizacji obowiązków prawnych w związku z przestępstwami przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jak również w zakresie postępowania z zabezpieczonymi śladami kryminalistycznymi.

Istotnym elementem działań na rzecz pacjenta jest również wskazanie możliwych dróg uzyskania dalszego wsparcia i pomocy, jak również zapewnienie ciągłości w opiece zdrowotnej oraz zapewnienie późniejszego wsparcia w innym zakresie.

Niniejszy raport nie obejmuje wszystkich możliwych procedur, natomiast pokazuje, co może być zrobione w obecnym stanie prawnym.

Zdaniem Zespołu niezbędne są zmiany legislacyjne prowadzące do utworzenia ogólnopolskiego systemu kompleksowego wsparcia dla osób pokrzywdzonych i koordynacji działań między różnymi podmiotami, pracującymi z pokrzywdzonymi.

Międzysektorowy system, skoncentrowany na pomocy osobom doświadczającym przemocy seksualnej, powinien uwzględniać ścisłą współpracę oraz koordynację działań jednostek ochrony zdrowia, wymiaru sprawiedliwości, policji, pomocy społecznej, systemu ochrony dzieci, oraz organizacji pozarządowych.

Ścieżki skierowań pomiędzy instytucjami powinny szanować prawo osoby z doświadczeniem przemocy seksualnej do samostanowienia, ograniczać do minimum liczbę punktów kontaktu oraz konieczność wielokrotnego relacjonowania wydarzeń, zapewniać bezpieczeństwo osoby oraz poufność jej danych.

Minimalne zasady skierowań do organizacji z innych sektorów powinny obejmować: systematyczną identyfikację i mapowanie świadczeń dostępnych w danej społeczności, opracowanie wspólnego katalogu skierowań dla wszystkich jednostek, uregulowanie form współpracy jednostek z innych sektorów, a także monitorowanie realizacji skierowania i mechanizmu koordynacji działań.

Ze względu na dotychczasowe trudności w określeniu jasnego stanowiska w zakresie hierarchii reguł kolizyjnych pomiędzy społecznym i prawnym obowiązkiem denuncjacji, obowiązkiem dochowania tajemnicy zawodowej, karalnym niezawiadomieniem o określonych przestępstwach (art. 240 k.k.) oraz przestępstwem ujawnienia informacji wbrew przepisom ustawy (art. 266 § 1 k.k.), Zespół postuluje zmiany w ustawie o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, ustawie o zawodach pielęgniarki i położnej oraz w odpowiednich ustawach, dotyczących innych zawodów medycznych, precyzujące zakres tajemnicy zawodowej w tym obszarze.

Raport odnosi się do opieki nad osobami dorosłymi niezależnie od płci, niemniej nie uwzględnia w sposób szczególny postępowania w odniesieniu do dzieci. Przy tworzeniu aktu prawnego koniecznym jest wskazanie, że powinien być stosowany wobec dzieci w takim zakresie, w jakim jest to prawnie i faktycznie uzasadnione. Koniecznym jest jednak opracowanie w przyszłości oddzielnego dokumentu precyzującego sposób postępowania wobec tej grupy.