Nowelizacja ustawy o publicznym transporcie zbiorowym miała charakter systemowy i w sposób fundamentalny zmieniała filozofię organizacji publicznego transportu zbiorowego w Polsce. Jej nadrzędnym celem było przeciwdziałanie wykluczeniu transportowemu, zwłaszcza na obszarach wiejskich i w mniejszych miejscowościach.

Projekt zakładał m.in. wprowadzenie minimalnego standardu połączeń między gminami i powiatami oraz między powiatami a stolicami województw. W dni powszednie mieszkańcy mieliby zagwarantowane co najmniej cztery pary połączeń dziennie, a w dni wolne – co najmniej dwie pary połączeń.

Nowe przepisy przewidywały również możliwość organizowania przez gminy wiejskie i miejsko-wiejskie przejazdu na żądanie samochodami osobowymi jako uzupełnienie tradycyjnych przewozów regularnych. Rozwiązanie to miało pomóc mieszkańcom miejscowości, w których utrzymanie regularnych linii autobusowych jest trudne lub ekonomicznie nieuzasadnione.

Reforma stawiała także na bezpieczeństwo pasażerów. Ustawa wprowadzała maksymalny wiek autobusów objętych dofinansowaniem z Funduszu, a nowsze pojazdy musiałyby być wyposażone w pasy bezpieczeństwa.

Wśród kluczowych rozwiązań znalazło się również wprowadzenie elektronicznych rozkładów jazdy, dzięki którym informacje o połączeniach autobusowych i kolejowych byłyby łatwo dostępne w Internecie.

Ustawa przewidywała także wprowadzenie roli integratora publicznego transportu zbiorowego, działającego na poziomie marszałka województwa. Do jego zadań należałaby koordynacja różnych rodzajów transportu zbiorowego, planowanie sieci komunikacyjnej oraz zapewnienie spójności połączeń na poziomie województwa i powiatów, z uwzględnieniem realnych potrzeb pasażerów.

Ministerstwo Infrastruktury będzie kontynuowało działania na rzecz poprawy dostępności transportu publicznego i ograniczania wykluczenia komunikacyjnego w całym kraju.