Narodowe Centrum Badań
i Rozwoju

Akronim: Bean2Cell

Operator Komponentu Programu: EcoBean Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Treeless Ltd.

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej im. Prof. Ignacego Mościckiego

Wartość projektu (PLN): 5 191 093.93

Wartość projektu (CHF): 1 157 486.15

Kwota dofinansowania (PLN): 3 959 614.46 

Kwota dofinansowania (CHF): 882 896.55

Czas realizacji projektu: 01.03.2026 - 30.11.2028 (33 miesiące)        

Adres strony: ecobean.pl treeless.tech ichp.lukasiewicz.gov.pl

Opis projektu:

Konsorcjum tworzone przez EcoBean, Treeless oraz Łukasiewicz – Industrial Chemistry Institute realizuje projekt, którego celem jest opracowanie wielofunkcyjnego, biologicznego premiksu kosmetycznego poprzez integrację składników pozyskiwanych z fusów kawowych (SCG) z funkcjonalizowaną celulozą bakteryjną (BC) otrzymywaną w procesie waloryzacji odpadów organicznych.

Prace będą prowadzone etapowo. W pierwszej kolejności opracowane zostaną katalityczne ścieżki syntezy niejonowych surfaktantów z olejów pozyskiwanych z SCG, z wykorzystaniem łagodnych, selektywnych i skalowalnych procesów chemicznych. Równolegle rozwijane będą matryce BC dostosowane do współpracy z lipofilowymi bioaktywnymi składnikami, zapewniające stabilność i wysoką skuteczność w formulacjach kosmetyków spłukiwalnych.

Opracowany premiks obejmujący surfaktanty pochodzące z SCG oraz zmodyfikowaną celulozę bakteryjną będzie stanowił wysokowydajną bazę do kosmetyków rinse-off. Jego właściwości zostaną zweryfikowane w kompletnych formulacjach zawierających dodatkowe składniki uzyskane z fusów kawowych. Próby pilotażowe prowadzone w warunkach produkcyjnych pozwolą ocenić powtarzalność procesów i potencjał wdrożeniowy technologii.

Rezultatem projektu będą trzy produkty o potencjale rynkowym: surfaktanty pochodzące z fusów kawowych, funkcjonalizowane matryce BC oraz gotowy do użycia premiks przeznaczony do integracji z istniejącymi liniami produkcyjnymi branży kosmetycznej.

Projekt łączy zieloną chemię, zaawansowaną bioinżynierię i naukę o formulacjach, wspierając rozwój gospodarki obiegu zamkniętego. Przyczynia się do ograniczenia ilości bioodpadów oraz promuje zrównoważone pozyskiwanie surowców. Wiedza zdobyta w zakresie syntezy surfaktantów, modyfikacji celulozy i tworzenia formulacji opartych na odpadach stanie się podstawą dla rozwoju nowej generacji cyrkularnych innowacji kosmetycznych, a także rozwiązań dla sektora chemii gospodarczej i pielęgnacji tekstyliów.

Akronim: BOR4MACH

Operator Komponentu Programu: Politechnika Rzeszowska im. Ignacego Łukasiewicza

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa, Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology, Platit AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Ultratech Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 5 535 678,95

Wartość projektu (CHF): 1 234 320,13

Kwota dofinansowania (PLN): 4 353 142,68 

Kwota dofinansowania (CHF): 970 643,65

Czas realizacji projektu: 01.06.2026 - 31.05.2028

Adres strony: 

Opis projektu:

Projekt BOR4MACH ma na celu opracowanie i walidację zaawansowanych powłok borkowych (TiB₂, TaB₂ oraz ich mieszanin, tj. TixTa(1-x)B₂) przeznaczonych na narzędzia skrawające, stosowane w ob-róbce wysokowytrzymałych nadstopów na bazie niklu.

Nadstopy niklu, szeroko wykorzystywane w sektorze lotniczym i energetycznym, stwarzają istotne wyzwania podczas obróbki skrawaniem ze względu na wysoką wytrzymałość, niską przewodność cieplną oraz dużą reaktywność chemiczną w podwyższonych temperaturach. Czynniki te prowadzą do intensywnej koncentracji ciepła w strefie skrawania, szybkiego zużycia narzędzia, adhezji materiału (powstawania narostu na ostrzu) oraz częstego wykruszania lub uszkodzeń narzędzia. W rezultacie procesy obróbki są mniej efektywne i wymagają częstej wymiany narzędzi. Opracowanie powłok, któ-re jednocześnie zapewniają wysoką twardość, stabilność termiczną, odporność na utlenianie oraz ni-skie tarcie, jest zatem kluczowe dla poprawy wydajności i wydłużenia trwałości narzędzi w wymagają-cych warunkach obróbki nadstopów niklu.

W realizację projektu zaangażowane jest międzynarodowe konsorcjum czterech partnerów:

• Politechnika Rzeszowska
• Ultratech Sp. z o.o.
• Empa – Szwajcarskie Federalne Laboratoria Nauki o Materiałach i Technologii
• Platit AG

Projekt koncentruje się na poprawie trwałości narzędzi oraz efektywności obróbki poprzez komplek-sowe podejście obejmujące przygotowanie podłoży węglikowych, nanoszenie powłok, wysokowy-dajną syntezę kombinatoryczną, zaawansowaną charakterystykę materiałową oraz walidację w warun-kach przemysłowych. W pierwszym etapie przeprowadzona zostanie analiza porównawcza z wykorzy-staniem dostępnych komercyjnych powłok (np. AlTiN, TiN, TiCN), a następnie opracowanie i walidacja nowych powłok TixTa(1-x)B₂. Projekt łączy kompetencje środowiska naukowego i przemysłu, umożli-wiając stworzenie obszernego zbioru danych, który posłuży do projektowania w przyszłości odpor-nych na utlenianie, twardych powłok zoptymalizowanych pod kątem obróbki nadstopów niklu.

Akronim: ClimateREPOWER

Operator Komponentu Programu: Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Correntics AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Instytut Energetyki - Państwowy Instytut Badawczy; Stowarzyszenie Centrum Rozwiązań Systemowych

Wartość projektu (PLN): 5 011 525,00

Wartość projektu (CHF): 1 117 446,70

Kwota dofinansowania (PLN): 4 460 625,00

Kwota dofinansowania (CHF): 994 609,57

Czas realizacji projektu: 01.02.2026-31.01.2029

Adres strony: ios.edu.pl/climaterepower

Opis projektu:

Sektor energetyczny, w tym producenci i operatorzy energii elektrycznej oraz ciepła, jest narażony na wysokie ryzyko związane ze zmianami klimatu oraz zagrożeniami o charakterze technologicznym, gospodarczym, społecznym i politycznym, które stanowią zagrożenie dla transformacji energetycznej i bezpieczeństwa dostaw energii. Projekt koncentruje się na pomocy przedsiębiorstwom energetycznym w ocenie konkretnych słabych punktów produkcji energii cieplnej, z wykorzystaniem źródeł konwencjonalnych i odnawialnych w obliczu zagrożeń klimatycznych, w tym stresu cieplnego i jego wpływu na systemy chłodzenia, a także wydajności oraz niedoboru wody i jego skutków dla funkcjonowania elektrowni.

W ramach projektu zbadany zostanie również wpływ zwiększonej częstotliwości i intensywności ekstremalnych zjawisk pogodowych, które mają wpływ na dostawy energii i stabilność sieci. Zbadane zostaną różnice w wpływu tych zagrożeń na elektrownie cieplne wykorzystujące konwencjonalne źródła energii oraz energię odnawialną. Ponadto przeanalizowane zostaną ryzyka technologiczne, ekonomiczne, społeczne i polityczne.

Będziemy współpracować z przedsiębiorstwami energetycznymi i decydentami w celu wspólnego opracowania pomysłów na skuteczne środki adaptacyjne. Na koniec dokonamy przeglądu oprogramowania i możliwości analitycznych dla menedżerów ds. ryzyka klimatycznego oraz specjalistów ds. zrównoważonego rozwoju w sektorze wytwarzania energii, a także opracujemy platformę oprogramowania do zarządzania ryzykiem klimatycznym, która zaspokoi potrzeby sektora wytwarzania energii w zakresie zarządzania ryzykiem i adaptacji.

Dzięki rzetelnym badaniom, przy udziale i pod opieką naukowców, projekt doprowadzi do lepszego zrozumienia wrażliwości elektrowni cieplnych (np. węglowych, olejowych/gazowych) oraz odnawialnych źródeł energii (słonecznej, wiatrowej, wodnej, biomasy) na zagrożenia klimatyczne.

Głównym celem projektu jest przeprowadzenie badań, które posłużą jako podstawa do opracowania narzędzia do zarządzania ryzykiem uwzględniającego zmiany klimatu, wyposażonego w funkcje prognostyczne i przydatnego w procesie podejmowania decyzji przez przedsiębiorstwa energetyczne. 

Akronim: COHO

Operator Komponentu Programu: Fundacja Na Rzecz Wspólnot Lokalnych "Na miejscu"

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Pedestrian Mobility Switzerland 

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Landscape Practice Marta Tomasiak

Wartość projektu (PLN): 5 007 393.68 

Wartość projektu (CHF): 1 116 525.52 

Kwota dofinansowania (PLN): 4 465 480.54  

Kwota dofinansowania (CHF): 995 692.23 

Czas realizacji projektu: 1.02.2026 - 31.01.2029       

Adres strony: namiejscu.org/zamieszkajmy-razem-cohousing-senioralny 

Opis projektu:

To projekt badawczo-rozwojowy, którego celem jest zaprojektowanie i przetestowanie usługi wspierającej tworzenie inwestycji cohousingowych w Polsce. Projekt odpowiada na dwa kluczowe wyzwania społeczne:

• pogłębiający się kryzys mieszkaniowy i ograniczoną dostępność przystępnych cenowo mieszkań,
• starzenie się społeczeństwa w Polsce– jedno z najszybciej postępujących w Europie – przy jednoczesnej silnej potrzebie seniorów do zamieszkania we własnym lokum, zamiast korzystania z opieki instytucjonalnej.

Cohousing stanowi innowacyjną społecznie odpowiedź na te wyzwania. Zamieszkiwanie w tej formule opiera się na modelu przestrzennym i organizacyjnym łączącym prywatne mieszkania z przestrzeniami wspólnymi, które sprzyjają budowaniu relacji pomiędzy mieszkańcami. Mieszkania prywatne organizowane są wokół wspólnej przestrzeni, stanowiącej centrum życia społeczności.
Usługa wspierająca tworzenie cohousingu skierowana będzie do:

• grup mieszkańców i oddolnych inicjatyw,
• samorządów i jednostek administracji publicznej,
• podmiotów działających w obszarze mieszkalnictwa społecznego,
• inwestorów prywatnych, deweloperów.

Akronim: ECOLABEL

Operator Komponentu Programu: Politechnika Gdańska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Grolimund + Partner AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: EKKOM Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 961 945,40

Wartość projektu (CHF): 1 106 391,67

Kwota dofinansowania (PLN): 4 484 755,80

Kwota dofinansowania (CHF): 999 990,14

Czas realizacji projektu: 01.01.2026 – 31.12.2028 

Adres strony: ecolabel-project.eu

Opis projektu:

Projekt ECOLABEL ma na celu udoskonalenie metody etykietowania opon poprzez opracowanie ulepszonej, zorientowanej na konsumenta metodologii badania i klasyfikacji opon samochodowych prowadzącej do poprawy efektywności energetycznej opon oraz redukcji emisji hałasu do środowiska.

Zgodnie z obecną procedurą, zewnętrzny hałas toczenia opon mierzy się na torze ISO ze znormalizowaną, bardzo cichą nawierzchnią, która nie występuje na drogach publicznych, w temperaturze 20°C (także dla opon zimowych) mimo że średnia temperatura w Europie wynosi tylko 9°C. Opór toczenia bada się natomiast w laboratorium, podczas toczenia opony po gładkiej powierzchni stalowego bębna w temperaturze 25°C. Liczne badania wskazują, że wartości hałasu i oporu toczenia podawane na etykietach nie są reprezentatywne dla rzeczywistych warunków ruchu drogowego.

W projekcie zostanie zaproponowana ulepszona metoda etykietowania, zakładająca przeniesienie wszystkich badań do laboratorium oraz testowanie opon pod względem hałasu i oporu toczenia na bębnie wyposażonym w replikę referencyjnej nawierzchni drogowej.

Najpierw zostanie wskazana najpopularniejsza nawierzchnia drogowa w Europie, która posłuży jako nawierzchnia referencyjna. Jej cyfrowy model zostanie opracowany za pomocą skanowania 3D, na podstawie którego będą wykonane jej repliki. Ulepszona technologia ich produkcji zostanie szczegółowo opisana i publicznie udostępniona, tak aby znormalizowany model mógł być wykorzystywany m.in. przez przemysł oponiarski.

Następnie, na wybranych typowych nawierzchniach w Polsce i Szwajcarii oraz w laboratorium na odpowiadających im replikach, zostaną przeprowadzone badania wielu opon w celu oceny reprezentatywności nowej metody. Po wykonaniu trzech wariantów replik zgodnych z modelem 3D proponowana procedura zostanie zwalidowana w badaniach drogowych i laboratoryjnych.
Na zakończenie zostaną przeprowadzone analizy kosztów i korzyści w porównaniu z obecną metodą oraz ocena wpływu nowego rozwiązania na środowisko.

Akronim: GeoNAT

Operator Komponentu Programu: Instytut Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Invert SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Termy Chochołowskie Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 534 637,40

Wartość projektu (CHF): 1 011 112,51

Kwota dofinansowania (PLN): 3 947 144,85

Kwota dofinansowania (CHF): 880 116,13

Czas realizacji projektu: 01.01.2026 – 31.12.2028

Adres strony: geonatproject.pl

Opis projektu:

GeoNAT jest międzynarodowym projektem badawczo-rozwojowym ukierunkowanym na opracowanie i demonstrację zestawu innowacyjnych, nieinwazyjnych metod geofizycznych opartych na rejestracji i analizie szumu sejsmicznego. Wykorzystane zostaną dwie metody geofizyki pasywnej: NANT (Nodal Ambient Noise Tomography) oraz ANAT (Ambient Noise Attenuation Tomography), które posłużą do rozpoznania i modelowania głębokich zbiorników geotermalnych w formacjach węglanowych. Metody te mają umożliwić uzyskanie wysokorozdzielczych obrazów struktury podłoża do głębokości przekraczających 4 km, bez konieczności stosowania aktywnych źródeł sejsmicznych. Jest to szczególnie istotne w obszarach zabudowanych, chronionych przyrodniczo lub trudno dostępnych dla ciężkiego sprzętu sejsmicznego, a także pozwala znacząco ograniczyć koszty badań.

Badania prowadzone będą w rejonie Chochołowa (Karpaty Zachodnie, południowa Polska), gdzie od 2016 roku prowadzona jest eksploatacja zasobów geotermalnych. Do kluczowych celów projektu należą: (i) potwierdzenie przydatności metod NANT i ANAT w rozpoznawaniu głębokich struktur geotermalnych (>4km) w skałach węglanowych, (ii) opracowanie wysokorozdzielczego modelu strukturalnego zbiornika geotermalnego w rejonie Chochołowa, (iii) ograniczenie ryzyka nietrafionych lokalizacji dla nowych otworów geotermalnych, (iv) wypracowanie możliwego do przeniesienia schematu postępowania dla obszarów o podobnych warunkach geologicznych.

Akronim: GreenHyDrone

Operator Komponentu Programu: KGHM Cuprum Sp. z o.o. Centrum Badawczo-Rozwojowe

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Centre Suisse d'Électronique et de Microtechnique (CSEM) SA, , nanoTRONIC AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: K.F. Robotics Sp. z o.o., KGHM Polska Miedź S.A.

Wartość projektu (PLN): 5 347 598,20

Wartość projektu (CHF): 1 192 382,75

Kwota dofinansowania (PLN): 4 438 364,11

Kwota dofinansowania (CHF): 989 645,93

Czas realizacji projektu: 01.04.2026 - 30.09.2028  

Adres strony: greenhydrone.eu 

Opis projektu:

W ramach projektu będzie rozwijany autonomiczny system do wysokorozdzielczych pomiarów batymetrycznych w zbiornikach o mętnej wodzie, szczególnie w środowiskach przemysłowych. System będzie integrował nowatorski LiDAR oparty na technologii SPAD z dedykowaną autonomiczną jednostką pływającą (USV), co umożliwi bezkontaktowe pomiary głębokości tam, gdzie sonar i tradycyjne metody optyczne nie będą działać skutecznie. LiDAR będzie wykonywał pomiary ukształtowania dna i analizował je w czasie rzeczywistym a nastepnie będzie generował chmury punktów 3D nawet w wodach o niskiej przejrzystości. USV zostanie zoptymalizowany do autonomicznej nawigacji w płytkich akwenach z miękkim dnem oraz do długotrwałych misji pomiarowych bez udziału operatora.

Projekt będzie rozszerzał wcześniejsze testy laboratoryjne i słodkowodne na bardziej złożone warunki przemysłowe, uwzględniając odporność środowiskową, ograniczenia przetwarzania i pełną autonomię misji. Spełnienie tych wymagań umożliwi także przyszłe zastosowania w środowisku morskim, np. monitorowanie podwodnych elementów morskich farm wiatrowych. Zintegrowany prototyp zostanie zweryfikowany w rzeczywistych warunkach na zbiorniku o wysokim zasoleniu OUOW Żelazny Most, z celem osiągnięcia TRL 7.

Akronim: IdeasWomen

Operator Komponentu Programu: SGH Szkoła Główna Handlowa w Warszawie

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: ZHAW Zurich University of Applied Sciences, School of Management and Law; Impact Hub Zürich AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Faktorama Capital 1 Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 294 100,00

Wartość projektu (CHF): 957 478,59

Kwota dofinansowania (PLN): 3 954 500,00

Kwota dofinansowania (CHF): 881 756,15

Czas realizacji projektu: 36 miesięcy, 01.01.2026 – 31.12.2028

Adres strony: ​​​​women-ideas.com

Opis projektu:

Projekt IDEAS Women to polsko-szwajcarska inicjatywa wspierająca rozwój startupów prowadzonych przez kobiety poprzez połączenie badań naukowych, innowacji cyfrowych oraz współpracy międzynarodowej. Projekt odpowiada na wyzwania, z jakimi mierzą się kobiety przedsiębiorczynie w Polsce i Szwajcarii, takie jak ograniczony dostęp do finansowania, mentoringu, sieci kontaktów, internacjonalizacji oraz wsparcia ekosystemowego. Celem projektu jest stworzenie trwałego i skalowalnego systemu wsparcia opartego na badaniach, technologii oraz praktycznych działaniach rozwojowych.

Projekt realizowany jest przez konsorcjum składające się z SGH Warsaw School of Economics, ZHAW Zurich University of Applied Sciences, Faktorama Capital oraz Impact Hub Zürich. W ciągu 36 miesięcy partnerzy wspólnie opracują i przetestują ekosystem IDEAS Women, obejmujący badania nad przedsiębiorczością kobiet, wielojęzyczne zasoby edukacyjne OER, program akceleracyjny dla 40 startupów prowadzonych przez kobiety oraz platformę cyfrową opartą na AI.

Platforma IDEAS Women będzie wielojęzycznym i zgodnym z GDPR hubem cyfrowym umożliwiającym matchmaking pomiędzy founderami, mentorami i inwestorami, dostęp do materiałów edukacyjnych oraz rozwój społeczności przedsiębiorczyń. Projekt obejmuje również warsztaty empowermentowe, działania networkingowe oraz promocję kobiecych role models i rekomendacji dla polityk wspierających inkluzywne innowacje.

Projekt ma na celu zwiększenie skalowalności i trwałości startupów kobiecych, rozwój współpracy polsko-szwajcarskiej oraz budowę bardziej inkluzywnego ekosystemu innowacji w Europie.

Akronim: MAVERIC

Operator Komponentu Programu: Living Networks Sp. z o.o. 

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Abbmira Therapeutics AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. Mossakowskiego Polskiej Akademii Nauk

Wartość projektu (PLN): 4 397 980,47

Wartość projektu (CHF): 980 641,38

Kwota dofinansowania (PLN): 3 863 947,97

Kwota dofinansowania (CHF): 861 565,28

Czas realizacji projektu:   01.03.2026 - 28.02.2029

Adres strony: www.thelivingnetworks.com/maveric

Opis projektu:

Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC) jest główną przyczyną zgonów związanych z chorobami nowotworowymi. Obecnie możliwości terapeutyczne dla pacjentów niereagujących na immunoterapie pozostają ograniczone. Jednym z kluczowych mechanizmów oporności jest mikrośrodowisko guza (TME), w którym makrofagi przyjmują fenotyp typu M2, sprzyjający immunosupresji, nieprawidłowemu unaczynieniu oraz wzrostowi nowotworu. Odwrócenie tej polaryzacji w kierunku prozapalnego fenotypu M1 stanowi obiecującą strategię terapeutyczną. Istotną barierą w identyfikacji i ograniczaniu ryzyka rozwoju kandydatów na leki immunomodulujące pozostaje jednak ograniczona możliwość translacji wyników z modeli zwierzęcych na systemy bardziej reprezentatywne dla biologii człowieka.

Projekt zakłada opracowanie nowych małocząsteczkowych związków ukierunkowanych na wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe makrofagów w celu indukcji ich przeprogramowania do fenotypu M1 oraz modulacji osi makrofagi–naczynia–nowotwór w NSCLC. Wiodące związki będą identyfikowane z wykorzystaniem chemii strukturalnej oraz priorytetyzowane na podstawie badań skuteczności in vitro i in vivo, ze szczególnym uwzględnieniem biomarkerów i analiz mechanizmu działania.

W celu zapewnienia wysokiej istotności klinicznej projekt obejmuje rozwój nowych ludzkich modeli in vitro 3D opartych na kokulturach komórek nowotworowych, komórek śródbłonka oraz makrofagów. Systemy te umożliwią odwzorowanie złożoności mikrośrodowiska NSCLC oraz wykorzystanie komórek od zdrowych dawców w połączeniu z płynem z jamy opłucnej pacjentów z NSCLC do badania  polaryzacji makrofagów i odpowiedzi terapeutycznej w warunkach wysoce odzwierciedlających mikrośrodowisko nowotworowe u pacjentów z NSCLC. Konsorcjum tworzą: spółka biotechnologiczna rozwijająca leki ukierunkowane na makrofagi, startup opracowujący wspierane sztuczną inteligencją modele in vitro 3D do oceny kandydatów na leki oraz partner akademicki specjalizujący się w biologii makrofagów i biomarkerach nowotworowych.

Akronim: PreciousHMFstudy

Operator Komponentu Programu: Politechnika Gdańska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Babylat AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: PREMS Sp. z o.o.; Gdański Uniwersytet medyczny

Wartość projektu (PLN): 4 419 466,98

Wartość projektu (CHF): 985 432,34

Kwota dofinansowania (PLN): 3 616 016,53

Kwota dofinansowania (CHF): 806 282,67

Czas realizacji projektu:  01.02.2026 - 31.01.2029

Adres strony: chem.pg.edu.pl/precious-hmf

Opis projektu:

Projekt PreciousHMFstudy ma na celu opracowanie oraz kliniczną walidację innowacyjnego podejścia przyłóżkowego do indywidualizowanego wzbogacania mleka kobiecego dla wcześniaków. Optymalne żywienie tej szczególnie wrażliwej populacji pozostaje istotnym wyzwaniem klinicznym, ponieważ skład mleka kobiecego wykazuje znaczną zmienność, a standardowe metody wzbogacania nie zapewniają pełnego pokrycia indywidualnych potrzeb żywieniowych.

Projekt realizowany jest przez interdyscyplinarne konsorcjum polsko-szwajcarskie, łączące kompetencje z zakresu nauk o żywności, neonatologii klinicznej oraz technologii medycznych. Kluczową innowacją jest integracja dwóch komplementarnych technologii: urządzenia Babylat Enricher, umożliwiającego przygotowanie wzmacniaczy pochodzących z mleka kobiecego (HMDF), oraz analizatora mleka kobiecego (Human Milk Analyzer, HMA), pozwalającego na szybką, przyłóżkową ocenę składu makroskładników.

Projekt podzielony jest na pięć pakietów roboczych, obejmujących uprzemysłowienie urządzenia, rozwój narzędzia analitycznego, przedkliniczne badania walidacyjne HMDF, walidację działania analizatora HMA oraz pilotażowe badanie kliniczne z udziałem wcześniaków. Badania przedkliniczne będą koncentrować się na ocenie bezpieczeństwa mikrobiologicznego, jakości odżywczej oraz zachowania składników bioaktywnych, natomiast etap kliniczny obejmie ocenę wykonalności i bezpieczeństwa strategii indywidualizowanego wzbogacania.

Oczekiwanym rezultatem projektu jest opracowanie rozwiązania możliwego do zastosowania klinicznego i skalowalnego, umożliwiającego wdrożenie spersonalizowanego żywienia w opiece neonatologicznej. Poprzez zwiększenie precyzji wzbogacania mleka kobiecego projekt ma na celu poprawę wzrastania oraz wyników zdrowotnych wcześniaków, a także wsparcie szerszego wdrażania strategii żywieniowych opartych na mleku kobiecym w oddziałach neonatologicznych.

Akronim: RASCOS

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Materiałów Polimerowych

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: EuroTube Foundation

Polscy Partnerzy Komponentu Programu:  SPE Labs Sp. z o. o.

Wartość projektu (PLN): 4 481 621,42

Wartość projektu (CHF): 999 291,25

Kwota dofinansowania (PLN): 3 876 136,12

Kwota dofinansowania (CHF): 864 282,93

Czas realizacji projektu:  01.01.2026 - 31.12.2028

Adres strony: www.rascos.eu

Opis projektu:

Celem projektu jest opracowanie innowacyjnego, zrównoważonego systemu powłok dostosowanego do infrastruktury Hyperloop, wykorzystującego zaawansowaną robotykę do precyzyjnego nakładania, kontroli i autonomicznej konserwacji. Konsorcjum łączy wiedzę z zakresu materiałoznawstwa, robotyki i inżynierii transportu, stosując iteracyjne podejście testowo-rozwojowe, aby zapewnić adaptowalność i optymalną wydajność. Głównym celem jest opracowanie powłoki polimerowej z udziałem surowców odnawialnych o doskonałej szczelności, odporności chemicznej i trwałości w warunkach atmosferycznych i próżni.

Automatyczny Modułowy Wielofunkcyjny Pojazd Konserwacyjny (AMMMV) będzie przeprowadzał dokładną kontrolę powierzchni, wykrywał wady i autonomicznie naprawiał powłoki, wykorzystując zaawansowaną odometrię i optymalizację energetyczną, aby zwiększyć wydajność i zmniejszyć narażenie ludzi na niebezpieczne warunki.
Walidacja obejmuje eksperymentalne konfiguracje symulujące warunki operacyjne, z komorami próżniowymi i zaawansowaną charakterystyką materiałów. Ostatnim etapem będą testy systemu na torze DemoTube Hyperloop firmy EuroTube pod kątem rygorystycznych wskaźników KPI.

Budowanie potencjału jest kluczowym aspektem, zapewniającym początkującym i doktorantom interdyscyplinarne szkolenia na styku robotyki, powłok i infrastruktury transportowej. Promuje to transfer wiedzy, niezależność naukową i wykwalifikowaną kadrę badawczą.

Poza Hyperloop, innowacje projektu mają zastosowanie w sektorze kolejowym, drogowym, rurociągów przemysłowych i lotniczym. Powłoki i systemy robotyczne mają na celu obniżenie kosztów konserwacji, wydłużenie żywotności infrastruktury i zmniejszenie wpływu na środowisko poprzez materiały pochodzenia biologicznego i automatyzację. Projekt dąży do ustanowienia nowych standardów w zakresie zrównoważonej, wydajnej i bezpiecznej konserwacji infrastruktury, rozwijając wiedzę naukową i praktyki przemysłowe 
w systemach transportowych nowej generacji.

Akronim: SWEETReclaim

Operator Komponentu Programu: Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu 

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: HES-SO University of Applied Sciences and Arts Western Switzerland; ProSeed Ingredients SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Laro spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa 

Wartość projektu (PLN): 4 572 325,74

Wartość projektu (CHF): 1 019 516,08

Kwota dofinansowania (PLN): 4 310 283,69

Kwota dofinansowania (CHF): 961 087,15

Czas realizacji projektu:   1.03.2026 - 28.02.2029

Adres strony: www.sweetreclaim.upwr.edu.pl

Opis projektu:

SWEETReclaim to projekt badawczo-rozwojowy, którego celem jest opracowanie nowej generacji przekąsek przeznaczonych do produkcji na skalę przemysłową – takich, które jednocześnie wspierają mikrobiotę jelitową oraz pomagają regulować uczucie sytości. Kluczowym założeniem projektu jest wykorzystanie stabilizowanych produktów ubocznych przemysłu spożywczego w formie proszków, które dotychczas pozostawały niewykorzystane.

Projekt odpowiada na rosnące zapotrzebowanie na żywność wygodną o potencjalnych właściwościach funkcjonalnych, wpisując się jednocześnie w priorytety Unii Europejskiej, w tym strategię „Od pola do stołu” oraz działania na rzecz ograniczania marnowania żywności. Dzięki współpracy nauki i przemysłu, wartościowe produkty uboczne zostaną wykorzystane do opracowania nowych, atrakcyjnych sensorycznie przekąsek, które mogą wspierać mikrobiom jelitowy.

Projekt obejmuje prace od badań laboratoryjnych po demonstrację technologii w warunkach zbliżonych do rynkowych (TRL 2–7) i jest realizowany przez międzynarodowe konsorcjum obejmujące uczelnie: Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu (UPWr, Polska) i HES-SO (Szwajcaria) oraz firmy Laro (Polska) i ProSeed (Szwajcaria). Naukowcy z UPWr i HES-SO opracują oraz scharakteryzują składniki o potencjale wspierania mikrobioty jelitowej, a także będą pracować nad poprawą smaku i akceptacji konsumenckiej nowych produktów. Partnerzy przemysłowi – ProSeed oraz Laro – zajmą się pozyskiwaniem surowców, rozwojem technologii i testowaniem rozwiązań przed wdrożeniem. Efektem projektu będą prototypy przekąsek typu „clean label”, bogate w białko roślinne i błonnik.

Oprócz innowacji technologicznych projekt wspiera cele społeczne i środowiskowe poprzez ograniczanie marnowania żywności oraz wykorzystanie surowców zgodnie z założeniami gospodarki obiegu zamkniętego. Wyniki badań będą rozpowszechniane poprzez publikacje, konferencje oraz działania informacyjne, co przyczyni się do budowania zaufania konsumentów oraz zwiększania akceptacji ze strony instytucji regulacyjnych.

Akronim: TWINSYS

Operator Komponentu Programu: Antologic sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: 

- Lucerne University of Applied Sciences and Arts (HSLU)
- Aziende Industriali di Lugano (AIL)
- University of Applied Sciences and Arts of Southern Switzerland (SUPSI)  

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 996 255,05

Wartość projektu (CHF): 1 114 041,88

Kwota dofinansowania (PLN): 4 006 560,83

Kwota dofinansowania (CHF): 893 364,43

Czas realizacji projektu:  01.04.2026 - 31.03.2029

Adres strony: https://antologic.com/

Opis projektu:

TWINSYS ma na celu zrewolucjonizowanie działania i optymalizacji systemów ciepłowniczych i chłodniczych (DHC) poprzez opracowanie modułowej, interoperacyjnej platformy cyfrowego bliźniaka, która integruje modelowanie fizyczne, sterowanie w czasie rzeczywistym, symulację, prognozowanie oraz operacyjne wspomaganie decyzji. Projekt stanowi odpowiedź na rosnącą złożoność i wyzwania związane z dekarbonizacją sieci DHC 4. i 5. generacji, które wymagają elastycznej integracji odnawialnych źródeł energii oraz zaawansowanych strategii sterowania.  

Platforma łączy otwarte (open-source) biblioteki komponentów oparte na języku Modelica, moduły oceny ekonomicznej i środowiskowej oraz oparte na sztucznej inteligencji algorytmy sterowania i optymalizacji, umożliwiając predykcyjne i adaptacyjne zachowanie systemu. TWINSYS niweluje obecną lukę między rozproszonymi narzędziami symulacyjnymi, ograniczonymi systemami SCADA a rozwiązaniami przyjaznymi dla operatora, oferując jednolite, zorientowane na użytkownika środowisko kompatybilne z istniejącą infrastrukturą.  

System zostanie zweryfikowany przy użyciu rzeczywistych danych z wielotemperaturowej sieci DHC w Lugano w Szwajcarii (zarządzanej przez AIL), wspieranej przez solidne potoki danych, kalibrację i analizę porównawczą wydajności (benchmarking). Konsorcjum jednoczy podmioty szwajcarskie i polskie: instytucje akademickie (HSLU, SUPSI), technologiczne MŚP z sektora cyfrowego (Antologic) oraz partnera użyteczności publicznej (AIL), wykorzystując uzupełniającą się wiedzę specjalistyczną w zakresie modelowania, rozwoju oprogramowania i rzeczywistych operacji.  Wyniki projektu obejmują zweryfikowany prototyp oprogramowania, publikacje w otwartym dostępie (open-access), mentoring początkującego naukowca prowadzony przez HSLU oraz mapę drogową komercjalizacji kierowaną przez Antologic. 

Akronim: HypeIoT

Operator Komponentu Programu: Waven Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Swistor SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Waven Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 628 634,21

Wartość projektu (CHF): 1 032 071,48

Kwota dofinansowania (PLN): 3 275 611,79

Kwota dofinansowania (CHF): 730 380,79

Czas realizacji projektu: 01.09.2026 - 31.08.2028 (24 miesiące)

Adres strony: www.hypeiot.com

Opis projektu: 

Projekt HypeIoT łączy dwie spółki z sektora deep tech — Swistor SA (Szwajcaria) oraz Waven Sp. z o.o. (Polska) — w celu wspólnego opracowania platformy zasilania dla urządzeń IoT. Swistor wnosi swoją technologię hybrydowych superkondensatorów wolnych od litu, osiągających rekordową gęstość energii >70 Wh/kg przy napięciu 3,6 V, podczas gdy Waven dostarcza układy PMIC o ultra niskim poborze mocy, zdolne do zimnego startu (cold start) od 50 mV oraz pracy przy zasilaniu z otoczenia na poziomie zaledwie 10 μW. Celem projektu jest stworzenie modułu zasilania typu plug and play, który umożliwi w pełni autonomiczną pracę przez co najmniej 10 lat bez konieczności wymiany baterii.

Zintegrowany moduł zostanie zoptymalizowany pod kątem pozyskiwania energii (energy harvesting) z fal radiowych (RF), światła wewnątrz pomieszczeń, gradientów temperatur oraz wibracji, zapewniając regulację napięcia wyjściowego w zakresie 1,2–3,6 V. Docelowe zastosowania obejmują inteligentne budynki, czujniki przemysłowe, medyczne urządzenia noszone, śledzenie aktywów oraz inteligentne miasta. Wspólne projektowanie magazynu energii oraz układu PMIC pozwala na precyzyjne dopasowanie energetyczne i optymalizację na poziomie całego systemu, zwiększając wydajność nawet o 20% w porównaniu z istniejącymi rozwiązaniami.

Kluczowe rezultaty obejmują: opracowanie autonomicznego energetycznie modułu na poziomie TRL 7, co najmniej 2 zgłoszenia patentowe oraz jeden lub dwa wdrożeniowe pokazy pilotażowe w rzeczywistych warunkach IoT.

Projekt dostarcza skalowalne i zrównoważone rozwiązanie zasilania, zgodne z założeniami Europejskiego Zielonego Ładu oraz celami Szwajcarsko-Polskiego Programu Współpracy. Znacząco ogranicza ono wpływ na środowisko, obniża koszty utrzymania i wspiera rozwój infrastruktury IoT zgodnej ze standardami ESG. HypeIoT tworzy fundamenty pod wspólną komercjalizację, wzrost oparty na własności intelektualnej oraz budowanie szerszej pozycji lidera w Europie w dziedzinie autonomicznej elektroniki.​

Akronim: Bean2Cell

Operator Komponentu Programu: EcoBean Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Treeless Ltd.

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej im. Prof. Ignacego Mościckiego

Wartość projektu (PLN): 5 191 093.93

Wartość projektu (CHF): 1 157 486.15

Kwota dofinansowania (PLN): 3 959 614.46 

Kwota dofinansowania (CHF): 882 896.55

Czas realizacji projektu: 01.03.2026 - 30.11.2028 (33 miesiące)        

Adres strony: ecobean.pl treeless.tech ichp.lukasiewicz.gov.pl

Opis projektu:

Historia projektu zaczyna się od czegoś bardzo codziennego — fusów kawowych. Po zaparzeniu kawy zwykle trafiają do kosza, choć w rzeczywistości wciąż zawierają cenne składniki. Właśnie tę „drugą wartość” zauważyło konsorcjum EcoBean, Treeless i Sieć Badawcza Łukasiewicz – Instytut Chemii Przemysłowej, które postanowiło wykorzystać je jako surowiec do nowoczesnych kosmetyków.

Najpierw z fusów wydobywane są oleje. To z nich, dzięki starannie dobranym reakcjom chemicznym, powstają substancje myjące — tzw. surfaktanty. Są one tworzone w sposób łagodny i kontrolowany, tak aby proces był nie tylko skuteczny, ale też możliwy do zastosowania na dużą skalę w przemyśle.

W tym samym czasie rozwijany jest drugi element całego rozwiązania — celuloza bakteryjna. Powstaje ona z odpadów organicznych i ma bardzo uporządkowaną strukturę. Następnie zostaje zmodyfikowana, aby dobrze współpracowała ze składnikami tłuszczowymi w kosmetykach. Dzięki temu pomaga utrzymać odpowiednią konsystencję i stabilność produktów, szczególnie tych spłukiwanych, jak żele czy szampony.

Z czasem oba elementy zostają połączone. Tak powstaje gotowa baza kosmetyczna — premiks, który zawiera zarówno surfaktanty z fusów kawowych, jak i zmodyfikowaną celulozę. Taka mieszanka stanowi solidny fundament dla produktów myjących, łącząc skuteczność oczyszczania z odpowiednią strukturą i trwałością.

Aby sprawdzić, jak działa w praktyce, premiks trafia do pełnych receptur kosmetycznych,  które mogą zostać dodatkowo wzbogacone. Kolejnym krokiem są testy w warunkach produkcyjnych, gdzie sprawdzana jest powtarzalność procesu i możliwość wdrożenia technologii na większą skalę.

Efektem całego projektu są trzy konkretne rozwiązania: substancje myjące z fusów kawowych, zmodyfikowana celuloza bakteryjna oraz gotowy premiks, który można łatwo wykorzystać w produkcji kosmetyków.

Całość pokazuje szerszy kierunek zmian w przemyśle — odchodzenie od traktowania odpadów jako problemu i wykorzystywanie ich jako wartościowego surowca. Dzięki połączeniu chemii, biotechnologii i wiedzy o tworzeniu kosmetyków powstają rozwiązania bardziej przyjazne środowisku, które mogą znaleźć zastosowanie nie tylko w kosmetyce, ale także w chemii domowej czy pielęgnacji tkanin.

Akronim: BOR4MACH

Operator Komponentu Programu: Politechnika Rzeszowska im. Ignacego Łukasiewicza

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa, Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology, Platit AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Ultratech Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 5 535 678,95

Wartość projektu (CHF): 1 234 320,13

Kwota dofinansowania (PLN): 4 353 142,68 

Kwota dofinansowania (CHF): 970 643,65

Czas realizacji projektu: 01.06.2026 - 31.05.2028

Adres strony: 

Opis projektu:

W przemyśle lotniczym i energetycznym nadstopy na osnowie niklu cenione są za wytrzymałość w wysokich temperaturach — a te same cechy sprawiają, że ich obróbka skrawaniem należy do najtrudniejszych. Duża odporność mechaniczna, niska przewodność cieplna i reaktywność chemiczna powodują kumulację ciepła oraz naprężeń przy krawędzi skrawającej. To przyspiesza zużycie narzędzia, sprzyja przywieraniu materiału i narastaniu osadu na ostrzu, a także zwiększa ryzyko wykruszeń lub nagłej awarii. Trwałość narzędzi spada, wydajność procesu maleje, a częsta wymiana staje się nieunikniona.

Projekt BOR4MACH odpowiada na to wyzwanie poprzez opracowanie zaawansowanych powłok borkowych, koncentrując się na TiB₂, TaB₂ oraz ich dostrajanych kompozycji TiₓTa(1–x)B₂. Materiały te są wybierane ze względu na potencjał łączenia bardzo wysokiej twardości, stabilności termicznej, odporności na utlenianie oraz niskiego tarcia — zestawu właściwości kluczowego dla stabilnego skrawania w ekstremalnych warunkach obróbki stopów niklu. Zamiast szukać jednej „idealnej” receptury, projekt bada całe spektrum składu poprzez regulację stosunku tytanu do tantalu.

Prace realizuje międzynarodowe konsorcjum łączące komplementarne kompetencje: Politechnikę Rzeszowską, Ultratech Sp. z o.o., Empa (Szwajcarskie Federalne Laboratoria Nauki o Materiałach i Technologii) oraz Platit AG. Partnerzy prowadzą zintegrowany proces obejmujący przygotowanie podłoża z węglików spiekanych, osadzanie powłok, wysokoprzepustową syntezę kombinatoryczną, zaawansowaną charakteryzację materiałową oraz walidację w warunkach przemysłowych podczas rzeczywistej obróbki.

Punktem odniesienia są istniejące powłoki komercyjne, np.  AlTiN, TiN i TiCN, które wyznaczają bazowy poziom parametrów. Najbardziej obiecujące warianty TiₓTa(1–x)B₂ trafiają następnie do testów w realnych warunkach skrawania, gdzie o trwałości decyduje kombinacja wysokiej temperatury, zużycia adhezyjnego, utleniania, degradacji krawędzi i ryzyka wykruszeń.

Poza samym opracowaniem nowych powłok BOR4MACH tworzy obszerną bazę danych, łączącą skład, strukturę i parametry osadzania z wynikami w obróbce. Taka wiedza wspiera racjonalne projektowanie twardych, odpornych na utlenianie powłok zoptymalizowanych do skrawania superstopów niklu, torując drogę do dłuższej żywotności narzędzi i bardziej niezawodnej produkcji wysokowydajnej.

Akronim: ClimateREPOWER

Operator Komponentu Programu: Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Correntics AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Instytut Energetyki - Państwowy Instytut Badawczy; Stowarzyszenie Centrum Rozwiązań Systemowych

Wartość projektu (PLN): 5 011 525,00

Wartość projektu (CHF): 1 117 446,70

Kwota dofinansowania (PLN): 4 460 625,00

Kwota dofinansowania (CHF): 994 609,57

Czas realizacji projektu: 01.02.2026-31.01.2029

Adres strony: ios.edu.pl/climaterepower

Opis projektu:

Branża energetyczna przez lata opierała się na względnie stabilnych warunkach pracy i przewidywalnych parametrach środowiskowych. Obecnie coraz częściej musi mierzyć się ze skutkami zmian klimatu, które wpływają bezpośrednio na funkcjonowanie elektrowni oraz bezpieczeństwo dostaw energii. Wzrost temperatury, niedobory wody czy częstsze zjawiska ekstremalne zaczynają oddziaływać na kluczowe elementy infrastruktury, zwłaszcza systemy chłodzenia i stabilność sieci.

Projekt ClimateREPOWER koncentruje się na zrozumieniu, gdzie znajdują się najsłabsze punkty systemu wytwarzania energii. Szczególna uwaga zostaje poświęcona elektrowniom cieplnym, zarówno tym opartym na paliwach konwencjonalnych, takich jak węgiel, gaz czy ropa, jak i wykorzystującym źródła odnawialne. W przypadku elektrowni i elektrociepłowni jednym z kluczowych wyzwań jest stres cieplny. Wysokie temperatury utrudniają pracę systemów chłodzenia, a to może obniżać ich sprawność i zwiększać ryzyko zakłóceń w produkcji.

Drugim ważnym elementem jest woda. Jej dostępność ma ogromne znaczenie dla wielu technologii energetycznych, zwłaszcza tam, gdzie potrzebne jest chłodzenie lub stabilna praca instalacji wodnych. Niedobory wody mogą ograniczać wydajność elektrowni, wpływać na koszty pracy i zmuszać producentów energii do podejmowania trudnych decyzji produkcyjnych, co również wiąże się z trudnościami w dyspozycji prądu dla operatorów sieci. Projekt obejmuje analizy, jak takie sytuacje mogą rozwijać się w przyszłości i które typy źródeł energii są na nie najbardziej podatne.

Równolegle badany jest wpływ ekstremalnych zjawisk pogodowych na stabilność dostaw energii. Silne burze, wichury, powodzie czy długotrwałe fale upałów mogą zakłócać pracę infrastruktury, wpływać na sieci przesyłowe i powodować przerwy w dostawach. W projekcie porównywane są różne technologie — od elektrowni konwencjonalnych po instalacje słoneczne, wiatrowe, wodne i biomasowe — aby lepiej zrozumieć, jak każde z tych rozwiązań reaguje na konkretne zagrożenia klimatyczne.

Analiza nie ogranicza się jednak wyłącznie do tych aspektów. Sektor energetyczny działa w otoczeniu, w którym znaczenie mają także czynniki technologiczne, gospodarcze, społeczne i polityczne. Zmiany cen surowców, regulacje, tempo transformacji energetycznej, akceptacja społeczna czy bezpieczeństwo infrastruktury mogą wzmacniać lub osłabiać odporność całego systemu.  Projekt uwzględnia te uwarunkowania jako wzajemnie powiązane elementy wpływające na funkcjonowanie sektora.

Ważnym etapem prac w projekcie jest współpraca z przedsiębiorstwami energetycznymi i decydentami. Dzięki temu badania nie pozostają wyłącznie analizą teoretyczną, ale prowadzą do tworzenia praktycznych rozwiązań adaptacyjnych. Chodzi o takie działania, które pomogą firmom energetycznym lepiej przygotować się na zmiany klimatu, ograniczyć ryzyko awarii i szybciej reagować na zagrożenia.

Efektem projektu będzie również przegląd dostępnych narzędzi analitycznych oraz stworzenie platformy informatycznej do zarządzania ryzykiem klimatycznym w energetyce. Taka platforma ma łączyć dane klimatyczne, techniczne i operacyjne, a także oferować funkcje prognostyczne. Dzięki temu stanie się wsparciem dla osób odpowiedzialnych za planowanie, bezpieczeństwo i zrównoważony rozwój w przedsiębiorstwach energetycznych.

Cały projekt prowadzi do jednego celu: lepszego zrozumienia, jak zmiany klimatu wpływają na produkcję energii i jak można skutecznie zmniejszać związane z tym ryzyko. Powstająca wiedza ma pomóc w budowie bardziej odpornego systemu energetycznego — takiego, który będzie stabilniej działał w warunkach rosnącej zmienności klimatu i jednocześnie wspierał bezpieczną transformację energetyczną.

Akronim: COHO

Operator Komponentu Programu: Fundacja Na Rzecz Wspólnot Lokalnych "Na miejscu"

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Pedestrian Mobility Switzerland 

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Landscape Practice Marta Tomasiak

Wartość projektu (PLN): 5 007 393.68 

Wartość projektu (CHF): 1 116 525.52 

Kwota dofinansowania (PLN): 4 465 480.54  

Kwota dofinansowania (CHF): 995 692.23 

Czas realizacji projektu: 1.02.2026 - 31.01.2029       

Adres strony: namiejscu.org/zamieszkajmy-razem-cohousing-senioralny 

Opis projektu:

Projekt jest odpowiedzią na procesy, które z roku na rok coraz wyraźniej zmieniają krajobraz społeczny. Z jednej strony rośnie presja na rynek mieszkaniowy – dostępność mieszkań maleje, a koszty ich zakupu lub wynajmu wyraźnie rosną. Z drugiej strony społeczeństwo starzeje się w szybkim tempie, a osoby starsze coraz częściej poszukują rozwiązań, które pozwalają zachować niezależność i jednocześnie zapewniają poczucie bezpieczeństwa.

W odpowiedzi na te zjawiska pojawia się koncepcja cohousingu – modelu zamieszkania, który łączy rozwiązania architektoniczne z założeniami społecznymi. Jego istotą jest układ przestrzeni: prywatne mieszkania skupione wokół części wspólnych. To właśnie te wspólne przestrzenie – kuchnie, ogrody, sale spotkań – pełnią funkcję centrum codziennego życia, sprzyjając budowaniu relacji i współpracy między mieszkańcami. Struktura ta pozwala zachować równowagę między prywatnością a wspólnotowością.

Projekt badawczo-rozwojowy koncentruje się na zaprojektowaniu i przetestowaniu usługi, która ułatwi realizację takich inwestycji w Polsce. Punktem wyjścia jest analiza barier – zarówno formalnych, jak i organizacyjnych – które utrudniają rozwój cohousingu. W praktyce oznacza to konieczność połączenia wiedzy z zakresu planowania przestrzennego, finansowania inwestycji oraz zarządzania społecznościami.

Tworzona usługa ma pełnić rolę narzędzia wspierającego różne grupy zaangażowane w proces. Oddolne inicjatywy mieszkańców zyskują dzięki niej dostęp do uporządkowanej ścieżki działania – od pomysłu po realizację. Samorządy i instytucje publiczne otrzymują wsparcie w przygotowaniu projektów mieszkaniowych odpowiadających na lokalne potrzeby społeczne. Podmioty zajmujące się mieszkalnictwem społecznym oraz inwestorzy prywatni mogą natomiast wykorzystać ją do wdrażania nowych modeli zabudowy, które łączą efektywność ekonomiczną z funkcją społeczną.

W efekcie cohousing zaczyna funkcjonować nie tylko jako idea, ale jako możliwy do wdrożenia model inwestycyjny. Projekt porządkuje proces jego tworzenia i przekłada koncepcję na konkretne rozwiązania – od układu przestrzennego po mechanizmy organizacyjne. Dzięki temu powstaje realna alternatywa dla tradycyjnych form mieszkalnictwa, lepiej dopasowana do zmieniających się potrzeb społecznych.

Akronim: ECOLABEL

Operator Komponentu Programu: Politechnika Gdańska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Grolimund + Partner AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: EKKOM Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 961 945,40

Wartość projektu (CHF): 1 106 391,67

Kwota dofinansowania (PLN): 4 484 755,80

Kwota dofinansowania (CHF): 999 990,14

Czas realizacji projektu: 01.01.2026 – 31.12.2028 

Adres strony: ecolabel-project.eu

Opis projektu:

Na pierwszy rzut oka etykieta opony wydaje się prostym źródłem informacji – kilka parametrów, które mają pomóc ocenić jej jakość. W rzeczywistości za tymi danymi stoi złożony proces pomiarowy, który od lat opiera się na ściśle określonych, lecz czasem dość odległych od rzeczywistości, warunkach badawczych.

Obecnie hałas toczenia mierzy się na specjalnych torach testowych o wyjątkowo gładkiej i cichej nawierzchni, niespotykanej na rzeczywistych drogach. Testy prowadzone są w temperaturze 20°C, niezależnie od rodzaju opony, nawet jeśli jej naturalnym środowiskiem pracy są znacznie chłodniejsze warunki, co ma miejsce np. w przypadku opon zimowych. Z kolei opór toczenia – kluczowy z punktu widzenia zużycia energii/paliwa – bada się w laboratorium, gdzie opona toczy się po stalowym bębnie w temperaturze 25°C. Takie podejście zapewnia powtarzalność wyników, ale coraz wyraźniej widać jego ograniczenie: wartości podawane na etykietach nie oddają w pełni tego, jak opona zachowuje się na rzeczywistych drogach.

Projekt ECOLABEL rozpoczyna się od próby uporządkowania tej rozbieżności. Jego celem jest opracowanie metodyki badawczej, która zachowuje naukową precyzję pomiarów, a jednocześnie lepiej odwzorowuje warunki codziennej eksploatacji opon. Centralnym elementem tej koncepcji staje się laboratorium – jednak w nowej odsłonie.

Zamiast specjalnej nawierzchni toru testowego i stalowej bieżni bębna pojawia się pomysł odtworzenia w laboratorium rzeczywistej nawierzchni drogowej. Najpierw identyfikowana jest najczęściej występująca – typowa nawierzchnia dla dróg w Europie, odtąd zwana nawierzchnią referencyjną. Następnie, przy użyciu skanowania 3D, powstaje jej cyfrowy model – zapis tekstury asfaltu lub betonu z dokładnością do najdrobniejszych nierówności. Na tej podstawie tworzone są fizyczne repliki, które można zamontować na bębnie w laboratorium. W efekcie opony nadal badane są w ściśle kontrolowanych warunkach, ale kontakt z podłożem zaczyna przypominać realne warunki jazdy.

Kolejny etap to weryfikacja. Opony poddawane są serii testów – zarówno na rzeczywistych drogach w wybranych lokalizacjach, jak i w laboratorium, na odpowiadających im replikach nawierzchni. Testów w temperaturach dla jakich te opony były projektowane – innych dla opon letnich, innych dla zimowych. Dzięki temu możliwe staje się porównanie wyników i ocena, na ile nowa metodyka odzwierciedla rzeczywiste parametry opony – jej hałas i opór toczenia. Opracowane zostają różne warianty wykonania replik, aby upewnić się, że każdy jest zgodny ze wzorcem, a cały proces prowadzi do walidacji proponowanej procedury.

Równolegle powstaje dokumentacja technologii wytwarzania takich replik, która razem z modelem cyfrowym nawierzchni referencyjnej jest publicznie dostępna do wykorzystania przez przemysł. Standaryzacja tego elementu ma kluczowe znaczenie – pozwala na upowszechnienie metodyki i jej wdrożenie w szerszej skali.

Projekt zamyka etap analizy wpływu: porównanie kosztów i korzyści nowej metodyki etykietowania opon z obecnym systemem oraz ocena jej znaczenia dla środowiska. Dokładniejsze odwzorowanie rzeczywistych warunków oznacza nie tylko bardziej wiarygodne etykiety, ale także możliwość projektowania opon o lepszej efektywności energetycznej i niższym poziomie hałasu.

W ten sposób etykieta przestaje być jedynie uproszczonym narzędziem do porównywania opon. Staje się dodatkowo źródłem rzetelnych informacji o właściwościach opony w rzeczywistych warunkach jej użytkowania – na prawdziwych drogach, w odpowiednich temperaturach.

Akronim: GeoNAT

Operator Komponentu Programu: Instytut Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Invert SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Termy Chochołowskie Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 534 637,40

Wartość projektu (CHF): 1 011 112,51

Kwota dofinansowania (PLN): 3 947 144,85

Kwota dofinansowania (CHF): 880 116,13

Czas realizacji projektu: 01.01.2026 – 31.12.2028

Adres strony: geonatproject.pl

Opis projektu:

Na początku są bardzo słabe, stale obecne drgania Ziemi – generowane przez procesy naturalne i działalność człowieka, zwykle niewyczuwalne i niewidoczne w codziennym życiu. To właśnie ten naturalny szum sejsmiczny staje się w projekcie GeoNAT kluczowym źródłem informacji o strukturze głębokiego podłoża.

Projekt rozwija się wokół idei, że zamiast generować silne impulsy sejsmiczne, można „słuchać” tego, co już dzieje się w skorupie ziemskiej. W tym celu wykorzystywane są metody geofizyki pasywnej – NANT (Nodal Ambient Noise Tomography) oraz ANAT (Ambient Noise Attenuation Tomography). Obie opierają się na analizie naturalnych drgań sejsmicznych rejestrowanych przez gęste sieci czujników. Na podstawie sposobu, w jaki fale rozchodzą się i tłumią w ośrodku skalnym, możliwe staje się odtworzenie jego wewnętrznej struktury.

Dzięki temu podejściu można zajrzeć głęboko pod powierzchnię – nawet na ponad 4 kilometry – bez użycia aktywnych źródeł sejsmicznych, takich jak ładunki wybuchowe czy ciężkie wibratory sejsmiczne. To istotna zmiana, szczególnie w obszarach o dużej wartości przyrodniczej, w terenach zabudowanych lub trudno dostępnych, gdzie tradycyjne metody są kosztowne, inwazyjne lub wręcz niemożliwe do zastosowania.

Badania koncentrują się na rejonie Chochołowa w Karpatach Zachodnich, gdzie od kilku lat eksploatuje się zasoby geotermalne. Pod powierzchnią znajdują się tam struktury węglanowe, które mogą pełnić rolę zbiorników wód geotermalnych. Ich dokładne rozpoznanie jest kluczowe dla bezpiecznej i efektywnej eksploatacji. GeoNAT wykorzystuje pasywną tomografię sejsmiczną do stworzenia wysokorozdzielczego modelu przestrzennego tych struktur.

Z pozornie chaotycznych drgań stopniowo wyłania się obraz struktur ukrytych głęboko pod powierzchnią. Analiza prędkości propagacji fal oraz ich tłumienia pozwala zidentyfikować strefy o różnej porowatości, stopniu spękania czy nasyceniu płynami. To właśnie te parametry decydują o potencjale geotermalnym danego obszaru. W efekcie możliwe staje się ograniczenie ryzyka przy planowaniu nowych odwiertów, które w tradycyjnym podejściu obarczone są znaczną niepewnością.

Projekt prowadzi również do uporządkowania metodyki działania. Na podstawie doświadczeń zebranych w Chochołowie powstaje schemat postępowania, który można przenieść na inne obszary o podobnej budowie geologicznej. Tym samym GeoNAT wykracza poza pojedynczą lokalizację, stając się narzędziem wspierającym rozwój energetyki geotermalnej w szerszej skali.

W tym ujęciu szum przestaje być zakłóceniem, a staje się nośnikiem informacji. To, co wcześniej było ignorowane, zaczyna odsłaniać strukturę ukrytą głęboko pod powierzchnią – bez ingerencji, bez hałasu, z precyzją opartą na fizyce fal sejsmicznych.

Akronim: GreenHyDrone

Operator Komponentu Programu: KGHM Cuprum Sp. z o.o. Centrum Badawczo-Rozwojowe

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Centre Suisse d'Électronique et de Microtechnique (CSEM) SA, , nanoTRONIC AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: K.F. Robotics Sp. z o.o., KGHM Polska Miedź S.A.

Wartość projektu (PLN): 5 347 598,20

Wartość projektu (CHF): 1 192 382,75

Kwota dofinansowania (PLN): 4 438 364,11

Kwota dofinansowania (CHF): 989 645,93

Czas realizacji projektu: 01.04.2026 - 30.09.2028  

Adres strony: greenhydrone.eu 

Opis projektu:

Pierwsze próby dokładnego pomiaru dna w zbiornikach o mętnej wodzie szybko ujawniają ograniczenia klasycznych narzędzi. W środowiskach przemysłowych – pełnych zawiesin, o zmiennej strukturze i często wysokim zasoleniu – sonar i metody optyczne tracą precyzję, a czasem całkowicie przestają być skuteczne.

W odpowiedzi na te trudności rozwijany jest autonomiczny system pomiarowy, który łączy zaawansowane techniki detekcji dna z niezależną platformą pływającą. Jego centralnym elementem jest LiDAR wykorzystujący zielony laser i technologię SPAD (Single-Photon Avalanche Diode), pozwalającą rejestrować pojedyncze fotony. Dzięki temu możliwe staje się prowadzenie pomiarów nawet w warunkach silnego rozpraszania światła, typowych dla wód o niskiej przejrzystości. System nie tylko określa głębokość, ale także analizuje ukształtowanie dna w czasie rzeczywistym, tworząc precyzyjne trójwymiarowe chmury punktów.

Równolegle opracowywana jest autonomiczna jednostka pływająca typu USV, zaprojektowana z myślą o pracy w trudnych, płytkich akwenach o miękkim podłożu. Jej konstrukcja i algorytmy sterowania umożliwiają stabilną nawigację oraz realizację długotrwałych misji bez ingerencji operatora. Integracja obu komponentów pozwala prowadzić bezkontaktowe pomiary w miejscach, gdzie dostęp fizyczny jest utrudniony lub ryzykowny.

Projekt przenosi wcześniejsze doświadczenia laboratoryjne i testy w wodach słodkich do bardziej wymagających warunków przemysłowych. Kluczowe staje się tu zapewnienie odporności na czynniki środowiskowe, optymalizacja przetwarzania danych oraz osiągnięcie pełnej autonomii działania. Takie podejście pozwala nie tylko zwiększyć dokładność pomiarów, ale także rozszerzyć zakres możliwych zastosowań.

Weryfikacja zintegrowanego prototypu planowana jest w rzeczywistym środowisku – na zbiorniku Żelazny Most, gdzie wysokie zasolenie i specyficzne właściwości osadów stanowią szczególne wyzwanie. Osiągnięcie poziomu gotowości technologicznej TRL 7 oznacza przejście do etapu, w którym rozwiązanie może być wykorzystywane poza warunkami eksperymentalnymi.

Rozwijana technologia ma również szersze zastosowanie. System zdolny do pracy w trudnych zbiornikach przemysłowych może zostać wykorzystany także w środowisku morskim, między innymi do monitorowania infrastruktury podwodnej, w tym elementów morskich farm wiatrowych. W efekcie powstaje narzędzie, które łączy precyzję pomiarową z elastycznością zastosowań w wymagających warunkach środowiskowych.

Akronim: IdeasWomen

Operator Komponentu Programu: SGH Szkoła Główna Handlowa w Warszawie

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: ZHAW Zurich University of Applied Sciences, School of Management and Law; Impact Hub Zürich AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Faktorama Capital 1 Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 294 100,00

Wartość projektu (CHF): 957 478,59

Kwota dofinansowania (PLN): 3 954 500,00

Kwota dofinansowania (CHF): 881 756,15

Czas realizacji projektu: 36 miesięcy, 01.01.2026 – 31.12.2028

Adres strony: ​​​​women-ideas.com

Opis projektu:

Projekt IDEAS Women to polsko-szwajcarskie przedsięwzięcie, u którego podstaw leży przekonanie, że rozwój startupów – także tych prowadzonych przez kobiety –  wymaga zarówno solidnych podstaw badawczych, jak i praktycznych narzędzi wspierających skalowanie działalności.

Fundament projektu to analiza realnych barier, z jakimi mierzą się kobiety zakładające i rozwijające przedsiębiorstwa technologiczne. Ograniczony dostęp do finansowania, trudności w budowaniu sieci kontaktów, niewystarczające wsparcie mentoringowe czy wyzwania związane z internacjonalizacją to czynniki, które znacząco wpływają na tempo wzrostu takich przedsięwzięć. IDEAS Women powstał jako odpowiedź na te zjawiska – nie jako jednorazowy program wsparcia, ale jako spójny system, który ma potencjał rozwoju i adaptacji w różnych kontekstach gospodarczych.

Projekt realizowany jest przez międzynarodowe konsorcjum instytucji łączących akademicką wiedzę (zaplecze badawcze i analityczne) z doświadczeniem rynkowym (praktyczne kompetencje związane z budowaniem i wspieraniem startupów). Współpracę zaangażowanych w przedsięwzięcie podmiotów zaplanowano na okres trzech lat, w trakcie których rozwijany i testowany będzie kompleksowy model wsparcia.

Jednym z kluczowych elementów systemu stanie się cyfrowa platforma IDEAS Women. Jest to środowisko stworzone z wykorzystaniem technologii sztucznej inteligencji, które pełni funkcję hubu – centrum łączącego różne grupy uczestników ekosystemu innowacji. Algorytmy wspierają proces dopasowywania założycielek startupów z mentorami oraz inwestorami, zwiększając efektywność kontaktów i skracając drogę od pomysłu do wdrożenia. Jednocześnie platforma oferuje dostęp do wielojęzycznych otwartych zasobów edukacyjnych typu OER (Open Educational Resource), które pozwalają przełożyć wyniki badań na praktyczne narzędzia rozwoju biznesu. Całość zaprojektowano zgodnie z wymogami ochrony danych osobowych, co zapewnia bezpieczeństwo i buduje zaufanie użytkowniczek.

Równolegle trwają prace nad programem akceleracyjnym obejmującym 40 startupów prowadzonych przez kobiety. W jego ramach testowane są rozwiązania wspierające skalowanie działalności – od strategii wejścia na rynki zagraniczne, przez dostęp do kapitału, po rozwój kompetencji technologicznych i zarządczych. Proces ten uzupełniają warsztaty wzmacniające kompetencje oraz działania networkingowe, które wzmacniają kapitał społeczny uczestniczek oraz sprzyjają wymianie doświadczeń.

Istotnym wymiarem projektu jest również upowszechnianie wiedzy i tworzenie podstaw dla zmian systemowych. Analizy prowadzone w ramach IDEAS Women przekładają się na rekomendacje dla polityk publicznych wspierających rozwój inkluzywnego środowiska innowacji. Równocześnie promowane są przykłady liderek technologicznych, których doświadczenia pokazują, jak różnorodne mogą być ścieżki prowadzące do sukcesu w świecie startupów.

W efekcie powstaje ekosystem, który nie tylko odpowiada na aktualne potrzeby przedsiębiorczyń, ale także buduje długofalowe mechanizmy wsparcia. IDEAS Women łączy lokalne doświadczenia Polski i Szwajcarii z perspektywą międzynarodową, tworząc model możliwy do skalowania w innych krajach. To przykład, jak współpraca między nauką, biznesem i technologią może stać się narzędziem realnej zmiany – zarówno na poziomie pojedynczych przedsiębiorstw, jak i całego europejskiego krajobrazu innowacji.

Akronim: MAVERIC

Operator Komponentu Programu: Living Networks Sp. z o.o. 

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Abbmira Therapeutics AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Instytut Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej im. Mossakowskiego Polskiej Akademii Nauk

Wartość projektu (PLN): 4 397 980,47

Wartość projektu (CHF): 980 641,38

Kwota dofinansowania (PLN): 3 863 947,97

Kwota dofinansowania (CHF): 861 565,28

Czas realizacji projektu:   01.03.2026 - 28.02.2029

Adres strony: www.thelivingnetworks.com/maveric

Opis projektu:

Historia walki z niedrobnokomórkowym rakiem płuca (NSCLC) to opowieść o coraz lepszym rozumieniu tego, co dzieje się nie tylko w samych komórkach nowotworowych, ale także w ich najbliższym otoczeniu. To właśnie mikrośrodowisko guza – złożony układ komórek odpornościowych, naczyń krwionośnych i sygnałów molekularnych – w wielu przypadkach staje się kluczowym sprzymierzeńcem choroby. Wśród jego najważniejszych uczestników znajdują się makrofagi, komórki układu odpornościowego zdolne do przyjmowania różnych funkcji, zależnie od sygnałów, jakie odbierają.

W warunkach sprzyjających rozwojowi nowotworu makrofagi przyjmują fenotyp określany jako M2. W tej formie nie tylko tracą zdolność skutecznego zwalczania komórek rakowych, lecz także aktywnie wspierają ich wzrost. Wydzielają czynniki sprzyjające powstawaniu nowych naczyń krwionośnych, tłumią odpowiedź immunologiczną oraz stabilizują środowisko, które chroni guz przed działaniem terapii. To jeden z powodów, dla których część pacjentów nie odpowiada na nowoczesne metody leczenia, w tym immunoterapię.

W odpowiedzi na to wyzwanie rozwija się koncepcja „przeprogramowania” makrofagów. Zamiast eliminować je z organizmu, celem staje się odwrócenie ich funkcji – przekształcenie z fenotypu M2 w prozapalny fenotyp M1, który wspiera odpowiedź immunologiczną i działa przeciwko nowotworowi. Kluczowe znaczenie mają tu wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe, czyli systemy przekazywania informacji, które kontrolują zachowanie komórki na poziomie molekularnym.

Projekt koncentruje się na projektowaniu małocząsteczkowych związków chemicznych zdolnych do modulowania tych szlaków. Wykorzystując narzędzia chemii strukturalnej, badacze identyfikują cząsteczki, które mogą selektywnie wpływać na funkcjonowanie makrofagów. Następnie przechodzą one wieloetapową weryfikację – od badań in vitro, przez testy na modelach biologicznych, aż po analizy mechanizmu działania i identyfikację biomarkerów, które pozwalają śledzić efekty terapii. Szczególny nacisk kładziony jest na zrozumienie, jak zmiana aktywności makrofagów wpływa na całą oś zależności: makrofagi – naczynia krwionośne – komórki nowotworowe.

Jednym z największych wyzwań w rozwoju nowych leków pozostaje jednak wiarygodne odwzorowanie biologii człowieka w warunkach laboratoryjnych. Modele zwierzęce, choć niezwykle użyteczne, nie zawsze oddają specyfikę ludzkiego organizmu, co utrudnia przewidywanie skuteczności terapii u pacjentów. Dlatego w projekcie rozwijane są zaawansowane ludzkie modele in vitro o strukturze trójwymiarowej. To przestrzenne układy komórkowe, w których komórki nowotworowe współistnieją z komórkami śródbłonka oraz makrofagami, tworząc dynamiczne środowisko przypominające rzeczywisty guz.

W tych modelach wykorzystuje się komórki pochodzące od zdrowych dawców, jak również tzw. linie komórkowe uzyskane z guzów NSCLC, czyli unieśmiertelnione komórki uznawane za standard w badaniach nad tego typu nowotworami. Dodatkowo, układ wzbogacony jest o płyn z jamy opłucnej pobrany bezpośrednio od pacjentów z NSCLC. Takie podejście pozwala odtworzyć warunki biochemiczne i immunologiczne charakterystyczne dla choroby, umożliwiając obserwację zachowania makrofagów oraz ich reakcji na nowe związki terapeutyczne w środowisku bliskim klinicznej rzeczywistości.

Za realizacją projektu stoi interdyscyplinarne konsorcjum. Biotechnologiczna spółka wnosi doświadczenie w opracowywaniu leków ukierunkowanych na makrofagi, startup rozwija zaawansowane modele 3D wspierane przez sztuczną inteligencję, a partner akademicki dostarcza wiedzę z zakresu biologii makrofagów i identyfikacji biomarkerów  immunoaktywacji. Wspólna praca tych podmiotów prowadzi do powstania platformy badawczej, która łączy precyzję chemii, złożoność biologii i możliwości nowoczesnych technologii.

W rezultacie rozwija się nowe podejście do terapii nowotworów – takie, które nie koncentruje się wyłącznie na komórkach rakowych, lecz uwzględnia cały ekosystem guza. W tym złożonym układzie zmiana roli pojedynczego typu komórek, takich jak makrofagi, może przełożyć się na głęboką przebudowę całego środowiska choroby, otwierając drogę do bardziej skutecznych i precyzyjnych metod leczenia.

Akronim: PreciousHMFstudy

Operator Komponentu Programu: Politechnika Gdańska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Babylat AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: PREMS Sp. z o.o.; Gdański Uniwersytet medyczny

Wartość projektu (PLN): 4 419 466,98

Wartość projektu (CHF): 985 432,34

Kwota dofinansowania (PLN): 3 616 016,53

Kwota dofinansowania (CHF): 806 282,67

Czas realizacji projektu:  01.02.2026 - 31.01.2029

Adres strony: chem.pg.edu.pl/precious-hmf

Opis projektu:

Wcześniaki, które trafiają pod opiekę lekarzy na oddziałach neonatologicznych, wymagają niezwykle precyzyjnego wsparcia, szczególnie w obszarze żywienia. To właśnie ono często decyduje o tempie wzrastania i dalszym zdrowiu dziecka.

Mleko kobiece od lat pozostaje złotym standardem, jednak jego skład nie jest stały. Zmienia się w czasie i różni pomiędzy matkami, co sprawia, że trudno dokładnie dopasować zawartość składników odżywczych do indywidualnych potrzeb wcześniaka. Standardowe metody wzbogacania mleka, choć powszechnie stosowane, działają według uśrednionych schematów – a w przypadku tak wrażliwej grupy pacjentów nawet niewielkie odchylenia mogą mieć znaczenie.

W tym właśnie miejscu pojawia się projekt PreciousHMFstudy – inicjatywa, która łączy wiedzę naukowców i lekarzy z Polski i Szwajcarii, by wprowadzić zupełnie nowe podejście do żywienia wcześniaków. Zamiast uniwersalnych rozwiązań, umożliwia szybsze i bardziej precyzyjne dopasowanie składu pokarmu do konkretnego dziecka.

Rdzeniem projektu jest integracja dwóch zaawansowanych technologii. Pierwsza z nich to Babylat Enricher – urządzenie, które pozwala przygotować specjalne wzmacniacze powstające bezpośrednio z mleka kobiecego. Dzięki temu zachowana zostaje jego naturalna wartość, a jednocześnie możliwe jest zwiększenie zawartości kluczowych składników. Drugim elementem jest analizator mleka kobiecego (Human Milk Analyzer), który umożliwia szybkie określenie zawartości białka, tłuszczu i węglowodanów w mleku kobiecym w warunkach klinicznych. Wspólnie tworzą zintegrowane podejście, które łączy analizę składu mleka z przygotowaniem spersonalizowanego wzbogacenia.

Projekt rozwijany jest etapami, w ramach kilku wyspecjalizowanych pakietów badawczych. Jedne zespoły koncentrują się na przygotowaniu urządzeń do praktycznego zastosowania, inne doskonalą precyzję pomiarów i metod analitycznych. Równolegle prowadzone są badania przedkliniczne, które pozwalają ocenić bezpieczeństwo mikrobiologiczne oraz wartość odżywczą opracowanych wzmacniaczy, a także sprawdzić, czy zachowane zostają cenne bioaktywne składniki mleka.

Kolejny krok przenosi technologię bezpośrednio do szpitala. W badaniu pilotażowym system jest testowany w warunkach klinicznych, gdzie oceniana jest jego wykonalność i bezpieczeństwo w codziennej praktyce neonatologicznej. To moment, w którym rozwiązanie laboratoryjne zaczyna funkcjonować przy łóżku pacjenta, wpisując się w realny rytm pracy oddziału.

Efektem tych działań ma być narzędzie gotowe do dalszego skalowania przyszłego wdrożenia w praktyce klinicznej. Precyzyjne wzbogacanie mleka kobiecego otwiera drogę do bardziej spersonalizowanej opieki nad wcześniakami, w której każda porcja pokarmu odpowiada rzeczywistym potrzebom rozwijającego się organizmu.

Technologia wspiera naturalny potencjał mleka kobiecego, pozwalając lepiej dostosować jego wartość odżywczą do potrzeb wcześniaków. Dzięki temu opieka nad najmniejszymi pacjentami zyskuje nowy wymiar – bardziej precyzyjny, przewidywalny i dopasowany do indywidualnego tempa ich rozwoju.

Akronim: RASCOS

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Materiałów Polimerowych

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: EuroTube Foundation

Polscy Partnerzy Komponentu Programu:  SPE Labs Sp. z o. o.

Wartość projektu (PLN): 4 481 621,42

Wartość projektu (CHF): 999 291,25

Kwota dofinansowania (PLN): 3 876 136,12

Kwota dofinansowania (CHF): 864 282,93

Czas realizacji projektu:  01.01.2026 - 31.12.2028

Adres strony: www.rascos.eu

Opis projektu:

Projekt RASCOS ma na celu opracowanie nowoczesnego i zrównoważonego systemu ochrony infrastruktury transportu próżniowego, wykorzystującego specjalistyczne powłoki oraz zaawansowaną robotykę do ich nakładania, kontroli i naprawy. Nad rozwiązaniem wspólnie pracują specjaliści z obszaru materiałoznawstwa, robotyki i inżynierii transportu, którzy rozwijają technologię poprzez kolejne etapy projektowania, testowania i udoskonalania.

Najważniejszym zadaniem jest stworzenie polimerowej powłoki ochronnej, częściowo wytwarzanej z surowców odnawialnych. Materiał ma zapewniać bardzo wysoką szczelność, odporność na działanie substancji chemicznych oraz trwałość zarówno w warunkach atmosferycznych, jak i w środowisku próżniowym, charakterystycznym dla systemów transportu próżniowego. Takie właściwości są kluczowe dla zachowania bezpieczeństwa i niezawodności infrastruktury przez wiele lat.

Integralną częścią projektu jest Automatyczny Modułowy Wielofunkcyjny Pojazd Konserwacyjny (AMMMV). Ten autonomiczny robot będzie kontrolował stan powierzchni, wykrywał uszkodzenia i samodzielnie wykonywał naprawy powłok. W jego działaniu wykorzystane zostaną zaawansowane systemy odometrii, pozwalające precyzyjnie określać położenie pojazdu, oraz rozwiązania optymalizujące zużycie energii. Dzięki temu prace konserwacyjne będą mogły być prowadzone szybciej, efektywniej i przy mniejszym narażeniu ludzi na niebezpieczne warunki.

Opracowywane technologie zostaną sprawdzone w warunkach jak najbardziej zbliżonych do rzeczywistych. Badania będą obejmować testy w komorach próżniowych oraz szczegółową analizę właściwości materiałów. Końcowym etapem będzie walidacja kompletnego systemu na torze DemoTube firmy EuroTube, gdzie jego działanie zostanie ocenione według rygorystycznych wskaźników efektywności (KPI).

Choć rozwiązanie powstaje z myślą o transporcie próżniowym, jego zastosowania mogą być znacznie szersze. Opracowane powłoki i autonomiczne systemy konserwacji mogą znaleźć wykorzystanie w sektorze kolejowym, drogowym, lotniczym oraz w przemysłowych systemach rurociągowych. Dzięki wykorzystaniu materiałów pochodzenia biologicznego i automatyzacji prac utrzymaniowych technologia może obniżać koszty eksploatacji, wydłużać żywotność infrastruktury i ograniczać jej wpływ na środowisko.

Projekt ma szansę wyznaczyć nowe standardy w zakresie bezpiecznej, wydajnej i zrównoważonej konserwacji infrastruktury transportowej nowej generacji, łącząc innowacyjne materiały, robotykę i praktyczne potrzeby nowoczesnego transportu.

Akronim: SWEETReclaim

Operator Komponentu Programu: Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu 

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: HES-SO University of Applied Sciences and Arts Western Switzerland; ProSeed Ingredients SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Laro spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa 

Wartość projektu (PLN): 4 572 325,74

Wartość projektu (CHF): 1 019 516,08

Kwota dofinansowania (PLN): 4 310 283,69

Kwota dofinansowania (CHF): 961 087,15

Czas realizacji projektu:   1.03.2026 - 28.02.2029

Adres strony: www.sweetreclaim.upwr.edu.pl

Opis projektu:

Na styku nauki o żywności, nowoczesnych technologii i zrównoważonego rozwoju kształtuje się koncepcja, która zmienia sposób myślenia o przekąskach. Projekt SWEETReclaim rozwija nową generację produktów spożywczych – takich, które łączą wygodę konsumpcji z ukierunkowanym wsparciem organizmu. W centrum uwagi znajduje się mikrobiota jelitowa, której równowaga odgrywa istotną rolę w metabolizmie i odczuwaniu sytości.

Punktem wyjścia dla projektu są surowce, które dotąd pozostawały niewykorzystane. Produkty uboczne przemysłu spożywczego, po odpowiedniej stabilizacji i przetworzeniu do formy proszków, stają się wartościowym i łatwym w zastosowaniu źródłem składników odżywczych oraz bioaktywnych. To właśnie one stanowią bazę do tworzenia nowych przekąsek – bogatych w białko roślinne i błonnik, a jednocześnie pozbawionych sztucznych dodatków.

Zespół projektowy działa w międzynarodowym układzie, łącząc kompetencje naukowe i przemysłowe. Naukowcy z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu oraz szwajcarskiego HES‑SO skupiają się na identyfikacji i charakterystyce składników mogących wspierać mikrobiotę jelitową. Równolegle prowadzone są prace nad poprawą ich profilu smakowego, aby funkcjonalność szła w parze z przyjemnym, akceptowalnym smakiem. Partnerzy przemysłowi – firmy Laro i ProSeed – odpowiadają za pozyskiwanie surowców, rozwój procesów technologicznych oraz testowanie rozwiązań w warunkach zbliżonych do rzeczywistych.

Projekt rozwija się etapowo – od badań podstawowych aż po demonstrację technologii na poziomie gotowym do wdrożenia. Kolejne etapy obejmują zarówno analizę właściwości biologicznych i odżywczych, jak i optymalizację procesów produkcyjnych, co pozwala stopniowo zbliżać się do skali przemysłowej.

Istotnym wymiarem projektu jest jego wpływ środowiskowy i społeczny. Wykorzystanie produktów ubocznych pozwala ograniczać marnowanie żywności i wspiera model gospodarki o obiegu zamkniętym. Jednocześnie rozwijane rozwiązania odpowiadają na rosnące zainteresowanie żywnością funkcjonalną, która nie tylko daje uczucie sytości, ale także wspiera zdrowie.

Efektem prac są prototypy przekąsek, które łączą kilka kluczowych cech: wysoką wartość odżywczą, potencjalny wpływ na mikrobiom jelitowy oraz atrakcyjny smak.

Akronim: TWINSYS

Operator Komponentu Programu: Antologic sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: 

- Lucerne University of Applied Sciences and Arts (HSLU)
- Aziende Industriali di Lugano (AIL)
- University of Applied Sciences and Arts of Southern Switzerland (SUPSI)  

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 996 255,05

Wartość projektu (CHF): 1 114 041,88

Kwota dofinansowania (PLN): 4 006 560,83

Kwota dofinansowania (CHF): 893 364,43

Czas realizacji projektu:  01.04.2026 - 31.03.2029

Adres strony: https://antologic.com/

Opis projektu:

W centrum nowoczesnych systemów energetycznych coraz częściej pojawia się potrzeba, by sieci nie tylko dostarczały energię, ale także potrafiły dynamicznie reagować na zmienne warunki. Właśnie w tym kontekście rozwija się projekt TWINSYS – inicjatywa, która przekształca sposób zarządzania systemami ciepłowniczymi i chłodniczymi, wprowadzając je w erę inteligentnych, samonadzorujących się rozwiązań.

Tradycyjne sieci DHC (district heating and cooling) były projektowane jako stosunkowo stabilne układy, w których przepływy energii dawały się przewidywać. Wraz z rozwojem odnawialnych źródeł energii oraz dążeniem do dekarbonizacji, systemy te zaczęły jednak funkcjonować w znacznie bardziej złożonym i zmiennym środowisku. Nowe generacje sieci – czwarta i piąta – wymagają nie tylko integracji wielu różnorodnych źródeł energii, lecz także precyzyjnego sterowania, które pozwala utrzymać ich efektywność i stabilność.

TWINSYS odpowiada na te wyzwania poprzez stworzenie platformy cyfrowego bliźniaka – wirtualnego modelu rzeczywistej infrastruktury energetycznej. To rozwiązanie nie ogranicza się do odwzorowania sieci, lecz łączy w sobie modelowanie fizyczne, symulacje, prognozowanie oraz sterowanie w czasie rzeczywistym. Dzięki temu możliwe staje się nie tylko analizowanie tego, co dzieje się w systemie, ale także przewidywanie przyszłych scenariuszy i szybkie podejmowanie decyzji operacyjnych.

Rdzeniem platformy jest modułowa architektura oparta na otwartych bibliotekach komponentów w języku Modelica. Pozwala to na elastyczne budowanie modeli i ich dopasowanie do różnych konfiguracji sieci. System uzupełniają algorytmy wykorzystujące sztuczną inteligencję, które uczą się zachowania infrastruktury i optymalizują jej pracę w sposób adaptacyjny. Równolegle analizowane są aspekty ekonomiczne i środowiskowe, co umożliwia podejmowanie decyzji uwzględniających zarówno efektywność kosztową, jak i wpływ na klimat.

W praktyce TWINSYS pełni rolę pomostu pomiędzy dotychczas rozproszonymi narzędziami. Łączy możliwości zaawansowanych symulacji z codziennymi systemami operacyjnymi, takimi jak SCADA, tworząc jedno spójne środowisko pracy dla operatorów. Dzięki temu zarządzanie siecią przestaje opierać się wyłącznie na reakcji na bieżące zdarzenia, a zaczyna wykorzystywać prognozy i scenariusze rozwoju sytuacji.

Rozwiązanie testowane jest w oparciu o rzeczywiste dane z wielotemperaturowej sieci ciepłowniczo‑chłodniczej w Lugano, zarządzanej przez firmę AIL. Dane operacyjne, procesy kalibracji oraz porównania wydajności pozwalają stopniowo dopracowywać model, tak aby odzwierciedlał rzeczywiste warunki pracy systemu. To właśnie na tym etapie cyfrowy bliźniak zaczyna funkcjonować jako narzędzie praktyczne, a nie wyłącznie koncepcja badawcza.

Za projektem stoi międzynarodowe konsorcjum łączące kompetencje akademickie, technologiczne i operacyjne. Szwajcarskie uczelnie HSLU i SUPSI rozwijają zaawansowane modele i metody analityczne, firma Antologic odpowiada za rozwój oprogramowania i wdrożenie, a partner infrastrukturalny AIL dostarcza rzeczywiste środowisko testowe. Wspólnie tworzą ekosystem, w którym teoria spotyka się z praktyką.

Efektem projektu jest zweryfikowany prototyp platformy, który stanowi punkt wyjścia do dalszego rozwoju i komercjalizacji. Wiedza wypracowana w trakcie badań trafia do otwartego obiegu naukowego, a równolegle powstaje plan wdrożenia na rynku.

Cyfrowy bliźniak staje się czymś więcej niż narzędziem analitycznym. Zaczyna pełnić rolę inteligentnego partnera dla systemu energetycznego – takiego, który pozwala lepiej rozumieć jego działanie, przewidywać zmiany i prowadzić transformację energetyczną w sposób bardziej świadomy, efektywny i zrównoważony.

Akronim: HypeIoT

Operator Komponentu Programu: Waven Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Swistor SA

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Waven Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 628 634,21

Wartość projektu (CHF): 1 032 071,48

Kwota dofinansowania (PLN): 3 275 611,79

Kwota dofinansowania (CHF): 730 380,79

Czas realizacji projektu: 01.09.2026 - 31.08.2028 (24 miesiące)

Adres strony: www.hypeiot.com

Opis projektu: 

HypeYPE-IoT: urządzenia IoT bez baterii nawet przez 10 lat

Projekt realizowany jest przez dwie firmy z sektora deep -tech: szwajcarską Swistor SA oraz polską WavenWAVEN Sp. z o.o.. Celem projektu jest stworzenie nowej platformy zasilania dla urządzeń Internetu Rzeczy (IoT), która pozwoli im pracować przez co najmniej 10 lat bez wymiany baterii.

Swistor rozwija innowacyjne hybrydowe superkondensatory niewykorzystujące litu. To nowoczesne magazyny energii, które łączą zalety baterii i klasycznych superkondensatorów. Osiągają one rekordową gęstość energii przekraczającą 70 Wh/kg przy napięciu 3,6 V, co oznacza możliwość przechowywania dużej ilości energii przy niewielkiej masie.

Z kolei Waven WAVEN specjalizuje się w ultraniskomocowych układach zarządzania energią (PMIC – Power Management Integrated Circuit). Opracowane przez firmę układy potrafią uruchomić się przy napięciu wejsciowym na poziomie zaledwie 50 mV (0,05 V) oraz pracować przy dostępnej mocy już od 10 μW. Dla porównania, jest to ilość energii wielokrotnie mniejsza niż zużywana przez typowe urządzenia elektroniczne.

Kluczową cechą opracowywanego rozwiązania będzie możliwość pozyskiwania energii bezpośrednio z otoczenia, czyli tzw. energy harvesting. Moduł będzie przystosowany do wykorzystania energii pochodzącej z fal radiowych (RF), światła wewnętrznego, różnic temperatur, drgań i wibracji. Nawet niewielkie ilości energii zbierane z tych źródeł będą magazynowane w superkondensatorze, a następnie wykorzystywane do zasilania urządzenia.

Opracowywany moduł będzie dostarczał stabilne napięcie w zakresie od 1,2 V do 3,6 V, dzięki czemu będzie mógł współpracować z szeroką gamą urządzeń elektronicznych. Zastosowane rozwiązania zwiększą sprawność całego systemu nawet o 20% w porównaniu z obecnie dostępnymi rozwiązaniami.

Technologia HypeHYPE-IoT może znaleźć zastosowanie wszędzie tam, gdzie wymiana baterii jest kosztowna, trudna lub niepraktyczna. Potencjalne obszary wykorzystania obejmują:

●           inteligentne budynki,

●           czujniki przemysłowe,

●           urządzenia medyczne noszone na ciele (wearables),

●           systemy śledzenia zasobów i przesyłek,

●           systemy monitorowania środowiska.

W wielu takich zastosowaniach konieczność regularnej wymiany baterii stanowi dziś istotny problem logistyczny i finansowy.

Cele i rezultaty projektu

Partnerzy planują opracowanie modułu, który osiągnie poziom gotowości technologicznej TRL 7, co oznacza demonstrację działania technologii w warunkach zbliżonych do rzeczywistych.

Nowa platforma może znacząco ograniczyć zużycie baterii i ilość generowanych odpadów elektronicznych. Jednocześnie zmniejszy koszty utrzymania infrastruktury IoT, ponieważ urządzenia nie będą wymagały regularnych wizyt serwisowych związanych z wymianą źródeł zasilania. HypeHYPE-IoT to przykład nowej generacji elektroniki, która potrafi samodzielnie pozyskiwać energię z otoczenia i działać przez wiele lat bez baterii.

Operator Komponentu Programu: ASCEND

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Gdańsk University of Technology

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa; Siloxene AG

Wartość projektu (PLN): 4470897,59

Wartość projektu (CHF): 996900,10

Kwota dofinansowania (PLN): 4357879,36 

Kwota dofinansowania (CHF): 971699,82

Czas realizacji projektu: 1.07.2025 - 31.12.2027            

Adres strony: mostwiedzy.pl

Opis projektu:

Projekt ma na celu opracowanie zrównoważonych materiałów nowej generacji do anod baterii litowo-jonowych, przewyższających właściwościami dotychczasowe połączenie krzemu i grafitu. Jego podstawą jest nowy materiał hybrydowy Si/Sn@SiOxCy, złożony z krzemu i cyny osadzonych w matrycy tlenowęgliku krzemu. Dzięki swojej unikalnej strukturze i właściwościom chemicznym stanowi on obiecującą alternatywę dla tradycyjnych anod. Tlenowęglik krzemu (SiOC), opracowany z wykorzystaniem innowacyjnej chemii szwajcarskiego partnera Siloxene AG, może pełnić rolę wytrzymałej matrycy aktywnej, stabilizującej nanocząsteczki (pół)metali, takich jak krzem czy cyna. Pierwiastki te mogą tworzyć stopy z litem, co pozwala magazynować znacznie większe ilości tego pierwiastka niż w przypadku konwencjonalnego grafitu. Problemem pozostają jednak duże zmiany objętości tych materiałów podczas cykli ładowania i rozładowania, które prowadzą do uszkodzeń strukturalnych i skrócenia żywotności baterii. Aby temu zapobiec, konieczne jest ich osadzenie w stabilnej, nanoporowatej strukturze zdolnej do absorbowania naprężeń wynikających z rozszerzalności materiału. Taką funkcję pełni bogata w węgiel matryca SiOxCy, otrzymywana w procesie ceramiki pochodzenia polimerowego (polymer-derived ceramics, PDC). Tworzy ona solidny materiał nośny, w którym nanocząstki metalu są równomiernie rozmieszczone i trwale unieruchomione. Dzięki temu nie tylko zapobiega uszkodzeniom mechanicznym, lecz także poprawia charakterystykę elektrochemiczną w porównaniu z klasycznymi anodami grafitowymi. Efektem prac będzie nowa generacja wysokowydajnych, trwałych i bardziej zrównoważonych anod do baterii litowo-jonowych.

Akronim: BreadBiotic

Operator Komponentu Programu: Rebread Alcohol & Beverages Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Eidgenössische Technische Hochschule Zürich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 3 831 526,52

Wartość projektu (CHF): 854 336,09

Kwota dofinansowania (PLN): 3 252 009,14

Kwota dofinansowania (CHF): 725 117,98

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 – 30.06.2028

Adres strony: rebread.com

Opis projektu:

Projekt kierowany przez konsorcjum Rebread i Laboratorium Biotechnologii Systemów Żywnościowych (FSB) na Politechnice Federalnej w Zurychu, ma na celu pionierskie opracowanie probiotycznych i postbiotycznych napojów bezmlecznych, wykorzystujących nadwyżki chleba jako unikalny substrat wzrostowy do fermentacji. Podejście to integruje zasady mikrobiologii żywności, inżynierii żywności, badań nad mikrobiotą jelitową i biotechnologii, z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym, aby ograniczyć marnowanie żywności i promować zrównoważone praktyki żywieniowe.
Projekt przebiega w kilku etapach: początkowo, przekształcenie nadwyżek chleba w spójny substrat fermentacyjny obejmuje opracowanie zawiesin chlebowych zdolnych do podtrzymywania wzrostu szczepów probiotycznych. Szczepy te zostaną poddane rygorystycznej selekcji w celu wyłonienia najlepszych kandydatów o wysokiej wydajności biomasy na tym niekonwencjonalnym substracie, produkcji cząsteczek przeciwzapalnych oraz przeżywalności w środowisku jamy ustnej, żołądka i jelit. Kompleksowe badania pozwolą ocenić wpływ fermentowanych mieszanek – zarówno żywych probiotyków, jak i nieżywotnych postbiotyków – na mikrobiotę jelitową, podkreślając ich potencjał w łagodzeniu dysbiozy wywołanej stanem zapalnym.
Następnie działania skoncentrują się na opracowaniu napoju, który zachowa właściwości sensoryczne i stabilność, jednocześnie zachowując właściwości probiotyczne i postbiotyczne przez cały okres przydatności do spożycia.
Walidacja zostanie przeprowadzona w skali pilotażowej w warunkach produkcyjnych, aby zapewnić spójną jakość napoju i wykonalność.
Docelowo projekt ma na celu dostarczenie gotowego do wprowadzenia na rynek napoju bezmlecznego, który spełni oczekiwania konsumentów w zakresie innowacyjnych rozwiązań probiotycznych, promując poprawę zdrowia jelit i zrównoważone systemy żywnościowe, a jednocześnie pogłębiając wiedzę naukową na temat zastosowań probiotyków i postbiotyków w produkcji żywności i napojów.

Akronim: DEPOION

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Poznański Instytut Technologiczny

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Uniwersytet Nauk Stosowanych w Bernie, Szwajcarskie Federalne Laboratoria Materiałoznawstwa i Technologii

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: The Batteries Sp. z o.o

Wartość projektu (PLN): 4 462 565,15

Wartość projektu (CHF): 995 042,17

Kwota dofinansowania (PLN): 4 185 209,15

Kwota dofinansowania (CHF): 933 198,61

Czas realizacji projektu: 01.06.2025 - 31.05.2027

Adres strony: linkedin.com/company/lukasiewiczpit/

Opis projektu:

Produkcja baterii półprzewodnikowych i uzyskanie odpowiedniej wydajności ogniw ma kluczowe znaczenie dla osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju. Połączenie najnowocześniejszych badań z zachowaniem konkurencyjności rynkowej pomoże w osiągnięciu przełomu w zaawansowanych technologiach baterii półprzewodnikowych. W ogniwie baterii wydajność zależy nie tylko od materiału użytego do elektrolitu i elektrod (warstw), ale także od procesu produkcyjnego. Decydującą rolę odgrywają mikrostruktura, stechiometria, fazy i grubość elektrolitu. Zasadniczo najnowocześniejszy elektrolit stały jest zoptymalizowany pod kątem doskonałej przewodności jonowej, pomijalnej przewodności elektrycznej, gęstości, grubości od 1 do 2 μm oraz pomijalnych strat rezystancji styków na stykach. W tym projekcie produkcja warstw półprzewodnikowych i montaż ogniw są realizowane z wykorzystaniem nowatorskich metod, które w połączeniu mogą przynieść kolejny krok naprzód w dziedzinie energii odnawialnej. Współpraca między The Batteries Sp. z o.o. (polskim startupem) a partnerami akademickimi w Szwajcarii i Polsce, z uwzględnieniem konkretnej niszy rynkowej, pozwoli na rozwiązanie tego problemu. W tym projekcie udowodnimy, że połączenie technologii MAR-HiPIMS do osadzania cienkich warstw, laserowych metod obróbki do kształtowania warstw i usuwania niewykorzystanego materiału oraz nowatorskiej techniki szybkiego spiekania do wytwarzania tarcz stosowanych w metodach osadzania pozwoli uzyskać elektrolity o przewodności jonowej ~10-6 S cm-1. Oznacza to, że złożone metody produkcji zintegrowane z linią produkcyjną poprawią jakość elektrolitu i dostarczą ogniwo baterii o doskonałej wydajności, przekraczającej 5000 cykli.

Akronim: FEMTOSHAPE

Operator Komponentu Programu: Fluence Technology Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Bern University of Applied Sciences

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 484 395,02

Wartość projektu (CHF): 999 909,69

Kwota dofinansowania (PLN): 3 756 418,86

Kwota dofinansowania (CHF): 837 588,93

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 - 31.12.2027

Adres strony: fluence.technology

Opis projektu:

Interakcja dielektryków i półprzewodników z ultrakrótkimi impulsami laserowymi jest bardzo złożona, obejmując wiele zjawisk, stanów przejściowych i dynamiki, które obejmują zakres od femtosekund dla absorpcji elektronów do mikrosekund dla relaksacji sieci. Efekty nieliniowe, takie jak jonizacja wielofotonowa (MPI), umożliwiają różne procesy laserowe, w tym modyfikację objętościową, wiercenie i cięcie materiałów o pasmach wzbronionych za pomocą ultrakrótkich impulsów. Optymalne czasy trwania impulsów, intensywności szczytowe i kształty impulsów czasowych zależą od szerokości pasma wzbronionego i materiałowo-specyficznych współczynników nieliniowych. Aby oddzielnie zająć się MPI i jonizacją lawinową, z ich odrębnymi stałymi czasowymi dla nagrzewania swobodnych elektronów w pasmie przewodnictwa, potrzebne są bardziej elastyczne kształty impulsów czasowych. Metody eksperymentalne, takie jak dyskretne nakładanie wielu impulsów przy użyciu rozdzielania kryształami dwójłomnymi i ponowne łączenie z określonymi opóźnieniami, przybliżają dostosowane kształty impulsów czasowych, ale brakuje im elastyczności dla zastosowań przemysłowych. Obecnie żaden przemysłowy system laserowy femtosekundowy nie oferuje gotowego rozwiązania dla zmiennych kształtów impulsów niezbędnych do bezpośredniego rozwoju procesów. Projekt Femtoshape ma na celu przezwyciężenie tych ograniczeń. Dzięki symulacjom interakcji ALPS zidentyfikuje najbardziej korzystne kształty impulsów czasowych dla konkretnych procesów i materiałów o pasmach wzbronionych. Fluence wdroży elastyczny generator kształtu impulsów do swoich źródeł laserowych. W pierwszej fazie projektu zostanie zrealizowane źródło laserowe z elastycznym opóźnieniem impulsów femtosekundowych i pikosekundowych. W drugiej fazie laser zostanie zainstalowany w laboratorium ALPS w celu walidacji doskonałej kontroli procesu dla zastosowań na rynku mikroelektroniki.

Akronim: IMAGEUP

Operator Komponentu Programu: Instytut Geodezji i Kartografii

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Gamma Earth Sarl

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 377 117,25

Wartość projektu (CHF): 975 989,39

Kwota dofinansowania (PLN): 3 977 718,85

Kwota dofinansowania (CHF): 886 933,38

Czas realizacji projektu: 01.05.2025-30.04.2028

Adres strony: igik.edu.pl/pl/nauka-i-badania/projekty-badawcze/projekt-image-up-2/

Opis projektu:

Celem projektu IMAGE-UP jest kalibracja i walidacja metody rekonstrukcji nadrozdzielczej, celem jej dalszego zastosowania do analiz dedykowanych trzem sektorom odbiorców: rolnictwu precyzyjnemu, zarządcom infrastruktury energetycznej oraz instytucjom zarządzającym przestrzenią miejską.
Rekonstrukcja nadrozdzielcza polega na zwiększeniu rozdzielczości przestrzennej dzięki zastosowaniu modeli matematycznych. Dzięki temu zabiegowi, uzyskujemy większą szczegółowość obrazu i jesteśmy w stanie monitorować obiekty znacznie mniejsze niż na obrazie wyjściowym. W projekcie zastosowana zostanie metoda rekonstrukcji nadrozdzielczej autorstwa firmy Gamma Earth ze Szwajcarii. Metoda umożliwia nawet 10-krotne zwiększenie rozdzielczości obrazów Sentinel 2. Oznacza to, że rozdzielczość oryginalnego obrazu wynosząca 10 m (piksel ma rozmiar 10 na 10 m), zostaje podniesiona do 1 – 2 m.
W projekcie przyjęto hipotezę, że rekonstrukcja nadrozdzielcza wpływa na prawdziwość/ dokładność odpowiedzi spektralnej obiektów rejestrowanej przez satelitę. Innymi słowy, obraz po rekonstrukcji nadrozdzielczej może zawierać błędne informacje o obiektach. Żeby oszacować błąd oraz przeprowadzić kalibrację tej metody, celem zniwelowania błędu do poziomu akceptowalnego przez odbiorców końcowych, przeprowadzona zostanie kalibracja obrazów wynikowych, czyli ponowne uczenie modelu dla dedykowanych obszarów zastosowania, tzw. use casów. Dzięki temu podniesiona zostanie dokładność rekonstrukcji, a zatem gotowe obrazy satelitarne uzyskają wyższą wartość analityczną.
Na podstawie przeprowadzonej kalibracji, a następnie walidacji – sprawdzeniu z udziałem użytkowników końcowych, dostarczone zostaną 3 algorytmy, dedykowane wspomnianym powyżej sektorom odbiorców. Ten zabieg pozwoli na zwiększenie zaufania odbiorców końcowych do tej metody, intensyfikacji wykorzystania programu Copernicus, a także przyczynienia się do osiągnięcia SDGs poprzez zastosowanie technologii opartych na EO.
Rezultaty projektu będą składać się z 4 nowych i komercyjnie opłacalnych kluczowych wyników: zatwierdzonej metody rekonstrukcji nadrozdzielczej oraz trzech algorytmów, opartych na tych danych, dedykowanych wskazanym sektorom. 

Akronim: IntraMotionOCT

Operator Komponentu Programu: Politechnika Wrocławska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Zaamigo AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 310 785,67

Wartość projektu (CHF): 961 199,08

Kwota dofinansowania (PLN): 3 967 877,63

Kwota dofinansowania (CHF): 884 739,03

Czas realizacji projektu: 01.10.2025-30.09.2027

Adres strony: 

Opis projektu:

Projekt ma na celu opracowanie pierwszego klinicznego skanera OCT do zastosowań stomatologicznych. To przełomowe urządzenie umożliwi szybkie, wysokorozdzielcze obrazowanie 3D powierzchni i struktur objętościowych w czasie poniżej jednej minuty, rozwiązując główne ograniczenia dotychczasowych prototypów OCT, takie jak wrażliwość na ruch, niska szybkość skanowania i brak dokładnych pomiarów metrycznych.
Badania skoncentrują się na zaprojektowaniu szybkiego systemu OCT, zdolnego do skanowania nawet ośmiokrotnie szybciej niż obecnie dostępne rozwiązania. Projekt obejmuje także miniaturyzację i integrację OCT z czujnikiem śledzenia pozycji opartym na sztucznej inteligencji. Kluczowym elementem będzie synchronizacja oraz interpolacja danych objętościowych OCT z danymi powierzchniowymi z ruchomego obiektu. Opracowane zostaną metody estymacji pozycji skanera na podstawie danych powierzchniowych oraz ich wykorzystania do korekcji zniekształceń ruchowych i uzyskania precyzyjnych, klinicznie użytecznych rekonstrukcji 3D.
Projekt realizowany jest we współpracy Politechniki Wrocławskiej (Polska) i firmy Zaamigo AG z Zurychu (Szwajcaria). Zespół z Wrocławia odpowiada za rozwój sprzętu OCT, bazując na doświadczeniu w systemach laserowych i optyce biomedycznej. Zaamigo wnosi kompetencje w zakresie AI, wizji komputerowej i obrazowania stomatologicznego.
Projekt przyniesie również istotny efekt społeczny. Dzięki szybkiej, dokładnej i nieinwazyjnej diagnostyce możliwe będzie wcześniejsze wykrywanie chorób jamy ustnej, obniżenie kosztów leczenia oraz poprawa dostępu do wysokiej jakości opieki stomatologicznej. Wyniki będą szeroko upowszechniane poprzez publikacje, konferencje oraz otwarte platformy, zgodnie z ideą otwartej nauki i międzynarodowej współpracy.

Akronim: MAUN

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz-Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów PIAP

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Inveel GmbH, The École Polytechnique Fédérale de Lausanne

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 483 994,61

Wartość projektu (CHF): 999 820,41

Kwota dofinansowania (PLN): 4 336 470,69

Kwota dofinansowania (CHF): 966 926,21

Czas realizacji projektu: 01.07.2025-30.06.2028

Adres strony: piap.lukasiewicz.gov.pl/badanie/projekt-maun

Opis projektu:

Projekt MAUN koncentruje się na opracowaniu inteligentnego systemu robotycznego zdolnego do generycznego chwytania obiektów oraz estymacji ich pozycji i orientacji przed, w trakcie i po chwycie. System wykorzystuje multimodalne bodźce, dane wizyjne oraz algorytmy AI. Bazą rozwiązania jest humanoidalna dłoń z nowatorską polimerową skórą wyposażoną w czujniki nacisku, temperatury i odległości.
W ramach projektu powstanie specjalistyczna biblioteka chwytów oraz zbiór danych, wspierane przez wirtualne środowisko symulacyjne. Dłoń zostanie zintegrowana z multimodalnymi sensorami i poddana testom laboratoryjnym na różnych obiektach. Trajektorie chwytania będą optymalizowane z udziałem człowieka poprzez teleoperację i śledzenie dłoni operatora.
Testy zostaną zautomatyzowane, a dłoń będzie pełnić rolę efektora w systemie robotycznym. Powstanie otwarty zbiór danych umożliwiający precyzyjną estymację pozycji obiektów, co zwiększy niezawodność manipulacji. Całość zostanie zweryfikowana pod kątem skuteczności chwytania i dokładności estymacji.

Akronim: MISAME

Operator Komponentu Programu: Cellis Sp. z o. o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: University Hospital of Zürich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 474 466,41

Wartość projektu (CHF): 997 695,86

Kwota dofinansowania (PLN): 3 650 188,62

Kwota dofinansowania (CHF): 813 902,2

Czas realizacji projektu: 01.06.2025-31.05.2028

Adres strony: cellis.eu

Opis projektu:

Projekt koncentruje się na zbadaniu odpowiedzi immunologicznej na MDC-735 - innowacyjną terapię przeciwglejakową opartą na makrofagach - oraz na identyfikacji klinicznych i farmakodynamicznych markerów odpowiedzi u pacjentów z glejakiem. Markery te mają kluczowe znaczenie w badaniach klinicznych fazy I i II.
Glejak, wysoce agresywny nowotwór mózgu, charakteryzuje się złożonym mikrośrodowiskiem guza (TME). Nasza innowacyjna terapia makrofagowa (MDC-735) wykazuje wysoką skuteczność przeciwko glejakowi, nie tylko eliminując komórki nowotworowe, ale również aktywując układ immunologiczny, wywołując odpowiedź immunologiczną oraz pamięć immunologiczną. Kluczowe jest zidentyfikowanie biomarkerów wskazujących na pozytywną odpowiedź biologiczną na MDC-735. Obiecującymi biomarkerami są cytokiny produkowane w TME przez komórki układu odpornościowego oraz komórki nowotworowe, ze względu na możliwość nieinwazyjnego pobierania próbek, dynamicznego monitorowania oraz efektywność kosztową.
Obecnie stosowane metody leczenia, takie jak radioterapia, inicjują odpowiedzi immunologiczne, które korzystnie modulują TME i promują „immunogenną śmierć komórek”, co wiąże się z uwalnianiem cytokin prozapalnych odgrywających kluczową rolę w rekrutacji limfocytów T, stanowiąc wskaźnik pozytywnej odpowiedzi terapeutycznej.
Projekt ten jest kluczowy dla oceny wyników wczesnej fazy badań klinicznych (First in Human), obejmującej niewielką grupę pacjentów. Wykazanie istotnych rezultatów klinicznych jest na tym etapie trudne, gdyż głównym celem jest ustalenie bezpieczeństwa terapii. Biomarkery wskazujące na potencjalną skuteczność zwiększają atrakcyjność oraz wartość terapii.​​

Akronim: MOBIALD

Operator Komponentu Programu: Centrum Badań i Rozwoju Technologii dla Przemysłu S.A.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: EMPA, Swiss Laboratories of Materials Science and Technology, Laboratory for Mechanics of Materials and Nanostructures

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Akademia Górniczo-Hutnicza im. St. Staszica w Krakowie; MeasLine Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 646 320.32

Wartość projektu (CHF): 1 036 015.05

Kwota dofinansowania (PLN): 4 478 140.32

Kwota dofinansowania (CHF): 998515.05

Czas realizacji projektu: 01.04.2025-31.03.2027

Adres strony: cbrtp.pl/projekty/mobile-ald-system-for-in-vacuo-surface-science-measurements-mobiald

Opis projektu:

Projekt MOBIALD ma na celu dostarczenie rozwiązania pozwalającego na badanie mechanizmów reakcji powierzchniowych związanych z procesami osadzania warstw atomowych z fazy gazowej (ALD) przy użyciu plazmy, dzięki zastosowaniu mobilnego systemu ALD. 
Główne założenia projektu:
1. MOBIALD dostarczy demonstrator mobilnego systemu ALD z możliwością transferu próbek w próżni (in-vacuo) do badań w wysokiej i ultrawysokiej próżni (HV/UHV) – zarówno w krajowych jak i międzynarodowych laboratoriach specjalistycznych.
2. Projekt dostarczy dowodów pomiarów w zakresie nauki o powierzchni przeprowadzonych przy użyciu demonstratora mobilnego systemu ALD.
Pomiary właściwości powierzchni obejmują spektroskopię absorpcyjną w zakresie promieniowania rentgenowskiego (fluorescencję rentgenowską oraz pomiar całkowitego prądu elektronowego) realizowaną w polskim ośrodku synchrotronowym SOLARIS przez polskiego partnera AGH, a także badania spektroskopii fotoelektronów rentgenowskich (XPS) prowadzone na aparaturze laboratoryjnej AGH.
Cele naukowe obejmują charakterystykę nukleacji i wczesnych etapów wzrostu tlenków Al₂O₃, ZnO i Cu na powierzchniach metalicznych i hydroksylowanych, a w szczególności – sposób oraz zakres adsorpcji i chemisorpcji prekursorów gazowych ALD po każdym pół-cyklu sekwencyjnie dostarczanych gazów. Pomiar ten dostarczy informacji na temat kluczowych aspektów interfejsu oraz rosnącej warstwy, takich jak: stan chemiczny i elektronowy atomów oraz skład pierwiastkowy.
Projekt MOBIALD realizuje swoje główne cele dzięki konsorcjum łączącemu komplementarne kompetencje w następujących obszarach:
a) Symulacje reaktorów ALD w zakresie równomiernej temperatury i laminarnego przepływu gazów – szwajcarski partner badawczy EMPA,
b) Kontrola procesów gazowych i plazmowych ALD oraz bezpieczeństwo – polski partner badawczy CBRTP,
c) Badania powierzchni – polski partner badawczy AGH,
d) Projektowanie i wykonanie reaktorów procesowych – polski partner przemysłowy MeasLine.

Akronim: PIC4MIR

Operator Komponentu Programu: AIROPTIC SP Z O.O.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu:  CSEM - The Swiss Centre for Electronics and Microtechnology; LIGENTEC    S.A.

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 5 325 933,25

Wartość projektu (CHF): 1 187 552

Kwota dofinansowania (PLN): 4 380 105,35

Kwota dofinansowania (CHF): 976 655,67

Czas realizacji projektu: 01.06.2025-31.05.2027

Adres strony: Airoptic

Opis projektu: 

Przemysł przetwórczy wymaga szybkich i dokładnych pomiarów gazów do sterowania procesami i zarządzania emisjami. Niezawodne, wydajne i ekonomiczne czujniki, dostępne w masowej produkcji, są pilnie potrzebne do pomiarów terenowych w czasie rzeczywistym. Spektroskopia bezpośrednia z wykorzystaniem przestrajalnych diod laserowych (TLD) stała się złotym standardem w przemysłowym pomiarze gazów ze względu na swoją szybkość, dokładność i czułość. Obszar średniej podczerwieni (MIR) (~3,3 µm) charakteryzuje się silną absorpcją wielu gazów, w tym węglowodorów (metan, CO₂, CO), lotnych związków organicznych (LZO), tlenków siarki i tlenków azotu. Brakuje jednak kompaktowych, szeroko przestrajalnych i niedrogich laserów MIR; obecne rozwiązania opierają się na wielu laserach, co zwiększa ich rozmiar, koszt i złożoność.

Projekt PIC4MIR ma na celu opracowanie zminiaturyzowanego, przestrajalnego lasera MIR w temperaturze pokojowej poprzez konwersję emisji lasera telekomunikacyjnego na zakres MIR za pomocą nieliniowych procesów optycznych na małym chipie. Lasery telekomunikacyjne oferują dojrzałą, ekonomiczną technologię o wąskiej szerokości pasma, dużej mocy i szerokim zakresie przestrajania, ale ich nieliniowe systemy konwersji częstotliwości są nieporęczne i nieefektywne. Projekt PIC4MIR proponuje stworzenie modułu konwersji częstotliwości z wykorzystaniem zaawansowanych fotonicznych układów scalonych (PIC), łączących nieliniowe możliwości cienkowarstwowych niobianów litu (TFLN) z niskostratnymi układami PIC z azotku krzemu.

Udana demonstracja modułu PIC4MIR zaowocowałaby powstaniem kompaktowego, wielofunkcyjnego czujnika, znacznie obniżającego koszty wdrożenia i eksploatacji w zastosowaniach takich jak kontrola spalania, wychwytywanie dwutlenku węgla i monitorowanie czystości paliwa wodorowego w warunkach przemysłowych.

Akronim: QCVCSEL

Operator Komponentu Programu: Politechnika Łódzka

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: ETH Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Mikroelektroniki i Fotoniki; Politechnika Wrocławska; Airoptic Spółka z oo

Wartość projektu (PLN): 4 761 756,29

Wartość projektu (CHF): 1 061 754,43

Kwota dofinansowania (PLN): 4 481 456,29

Kwota dofinansowania (CHF): 999 254,43

Czas realizacji projektu: 01.09.2025-31.08.2028

Adres strony:

Opis projektu:

W zakresie spektralnym średniej podczerwieni (MIR), obejmującym długości fal od 3 do 30 μm, wiele cząsteczek wykazuje silne linie absorpcyjne. Zminiaturyzowane optyczne sensory gazów oparte na spektroskopii absorpcyjnej w MIR są idealne do zastosowań przemysłowych, środowiskowych i medycznych. Niezbędne dla tych sensorów są kompaktowe, energooszczędne lasery pracujące w trybie jednomodowym. Najlepszym rozwiązaniem pozostają obecnie lasery kaskadowe kwantowe (QCL), w których emisja wymuszona zachodzi w wyniku przejść elektronowych w paśmie przewodnictwa. Jednak QCL wymagają wysokich gęstości prądu progowego (≥0,5 kA/cm²) i odprowadzają znaczną moc w postaci ciepła (rzędu kilku watów), co utrudnia ich wykorzystanie w aplikacjach przenośnych. Aby obniżyć prąd progowy w konwencjonalnych laserach półprzewodnikowych opartych na rekombinacji elektron–dziura, stosuje się konfigurację lasera VCSEL. VCSEL-e oferują emisję jednomodową, niewielkie rozmiary i wysoką gęstość integracji. Konfiguracja ta nie była jednak możliwa w przypadku QCL ze względu na regułę wyboru dla przejść międzypasmowych, która wymaga, aby pole elektryczne modu optycznego było prostopadłe do płaszczyzny studni kwantowych. W niniejszym projekcie zostanie po raz pierwszy zrealizowany QC VCSEL od czasu, gdy trzydzieści lat temu Jerome Faist i współpracownicy zademonstrowali pierwszy QCL. QC VCSEL będzie wyposażony w podfalową siatkę zintegrowaną z QCL jako jedno ze zwierciadeł, co umożliwi zarówno emisję wymuszoną, jak i rezonans światła w osi pionowej. Takie rozwiązanie łączy zalety VCSEL-i i QCL-i, zapewniając emisję jednomodową w zakresie MIR z wysokiej jakości wiązką o profilu Gaussa, minimalną dywergencją oraz prądem progowym dziesięciokrotnie niższym niż w obecnych QCL. Celem jest wykorzystanie QC VCSEL jako spójnego źródła światła w systemie analizatora gazów Airoptic, co umożliwi opracowanie ekonomicznych i energooszczędnych źródeł laserowych w średniej podczerwieni dla masowych zastosowań w detekcji gazów.

Akronim: SWIRLS

Operator Komponentu Programu: Politechnika Wrocławska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Swiss Federal Institute of Technology Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Wojskowa Akademia Techniczna; VIGO Photonics S.A.

Wartość projektu (PLN): 4 644 714,85

Wartość projektu (CHF): 1 035 657,07

Kwota dofinansowania (PLN): 4 367 568,28

Kwota dofinansowania (CHF): 973 860,21

Czas realizacji projektu: 01.10.2025-30.09.2028

Adres strony: SWIRLS

Opis projektu:

Projekt SWIRLS (Sensitive Wideband Infrared Laser Spectroscopy, Wysokoczuła szerokopasmowa spektroskopia laserowa w podczerwieni) ma na celu opracowanie nowej klasy urządzeń optycznych do szybkiej, szerokopasmowej i wysokorozdzielczej spektroskopii laserowej w zakresie średniej podczerwieni, gdzie substancje lotne o negatywnym wpływie na żywe organizmy i jakość powietrza mają swoje unikalne szczegóły absorpcyjne. Do tego celu wykorzystane będą kwantowe lasery kaskadowe z modulacją mikrofalową oraz nowe detektory na bazie supersieci typu II.

Akronim: Sph4Polym

Operator Komponentu Programu: Alpha Powders Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: 

1. OST University of Applied Sciences of Eastern Switzerland
2. ROWAK AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 5 521 895,26

Wartość projektu (CHF): 1 231 246,71

Kwota dofinansowania (PLN): 4 484 196,2

Kwota dofinansowania (CHF): 999 865,36

Czas realizacji projektu: 01.10.2025 - 31.03.2028 (30 miesięcy)

Adres strony: alphapowders

Opis projektu:

Projekt Sph4Polym to polsko-szwajcarska inicjatywa badawcza mająca na celu transformację proszków polimerowych dla technologii przyrostowych, w szczególności selektywnego spiekania laserowego, dzięki wykorzystaniu reaktora SphereNANO opracowanego przez firmę Alpha Powders. Technologia ta stosuje sferoidyzację, czyli krótką obróbkę termiczną, która przekształca nieregularne cząstki w formy sferyczne, poprawiając ich płynność i gęstość upakowania bez degradacji materiału. Łącząc innowację Alpha Powders z wiedzą naukową OST University i możliwościami przemysłowymi ROWAK AG, projekt ma na celu ograniczenie zależności od kosztownych, wysokoemisyjnych proszków PA12. Obejmuje on rozwój nowych kompozytów proszkowych poprzez technikę in-flight microcompounding, dostosowanie reaktora do proszków wysokotopliwych, walidację jego zastosowania do recyklingu zużytego PA12 oraz skalowanie produkcji do poziomu instalacji pilotażowej. Projekt potrwa 30 miesięcy od 1 października 2025 roku, a jego celem jest osiągnięcie gotowości komercyjnej na poziomie TRL 9, obniżenie kosztów oraz zmniejszenie śladu środowiskowego, przy jednoczesnym wkładzie w realizację Celów Zrównoważonego Rozwoju.

Akronim: CHITOCARE

Operator Komponentu Programu: Uniwersytet Gdański

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: University of Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Politechnika Gdańska; KAEM Maria Krystyna Krupska 

Wartość projektu (PLN): 4 482 169.75

Wartość projektu (CHF): 999 413.51

Kwota dofinansowania (PLN): 4 391 989.75

Kwota dofinansowania (CHF): 979 305.59

Czas realizacji projektu: 01.11.2025-30.09.2028 (36 miesięcy)

Adres strony: -

Opis projektu:

Globalny rynek opatrunków na rany cukrzycowe dynamicznie rośnie, co jest spowodowane coraz większą częstością występowania cukrzycy i związanych z nią powikłań. W 2023 roku jego wartość oszacowano na 11,09 miliarda USD, a przewiduje się, że przy rocznej stopie wzrostu (CAGR) wynoszącej 7,36%, do 2030 roku osiągnie 18,25 miliarda USD (Fortune Business Insights). Około 15% osób z cukrzycą cierpi na przewlekłe rany. Głównym problemem jest słabe krążenie krwi, które prowadzi do martwicy tkanek oraz opóźnionego gojenia z powodu niewystarczającego dostarczania składników odżywczych i tlenu. Dlatego głównym celem projektu CHITOCARE jest opracowanie zaawansowanych opatrunków na rany, które poprawią unaczynienie, przyciągną komórki macierzyste i jednocześnie zmniejszają stan zapalny. Aby to osiągnąć, bioaktywne peptydy pro-angiogenne (stymulujące tworzenie naczyń), ukierunkowujące komórki macierzyste i przeciwzapalne zostaną włączone w nowatorskie rusztowania na bazie chitozanu (PCH). Rusztowania te zostaną usieciowane za pomocą opatentowanej, ekologicznej technologii, co pozwoli na uzyskanie dwóch odrębnych form: opatrunku w postaci hydrożelu oraz sprayu. Obie formy przejdą kompleksową charakterystykę fizykochemiczną oraz rygorystyczne testy in vitro i in vivo. Początkowe prace skupią się na projektowaniu i syntezie peptydów, które promują angiogenezę i regenerację oraz polaryzują makrofagi do fenotypu M2. Ponadto zostaną opracowane techniki sterylizacji i pakowania gotowego produktu, aby zapewnić powtarzalną produkcję i umożliwić rejestrację zgodną z zasadami GMP do końca projektu. W rezultacie projektu powstaną przystępne cenowo, skuteczne i łatwe w użyciu opatrunki w formie hydrożelu i sprayu, przeznaczone do leczenia ran cukrzycowych. Sercem metodologii CHITOCARE jest połączenie syntezy chemicznej, hodowli komórkowej i testów na zwierzętach z najnowocześniejszą technologią opatrunkową, w celu oceny aktywności biologicznej nowych peptydów i białek w stymulowaniu angiogenezy. Dzięki interdyscyplinarnemu konsorcjum czołowych badaczy z dziedzin chemii medycznej, inżynierii chemicznej, biologii komórkowej i regeneracyjnej, projekt CHITOCARE wpisze się w innowacje dotyczące leczenia ran cukrzycowych.

Akronim: HydroProCera

Operator Komponentu Programu: Politechnika Warszawska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa - The Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie; Instytut Energetyki - Państwowy Instytut Badawczy

Wartość projektu (PLN): 4 542 010

Wartość projektu (CHF): 1 012 756,42

Kwota dofinansowania (PLN): 4 477 750

Kwota dofinansowania (CHF): 998 428,02

Czas realizacji projektu: 01.08.2025 - 31.07.2028

Adres strony: ch.pw.edu.pl

Opis projektu:

Wzrost liczby ludności na świecie i postępujące uprzemysłowienie idą w parze ze stale wzrastającym zapotrzebowaniem na energię. Podstawowym problemem produkcji energii z paliw kopalnych jest znacząca emisja gazów cieplarnianych, przede wszystkim CO2, co powoduje istotne szkody środowiskowe. Amoniak, o dużej objętościowej gęstości energii wydaje się być potencjalnym kandydatem do zastosowania go w roli magazynu wodoru. Można go w łatwy sposób rozłożyć do mieszaniny gazów o zaw. 75% H2 i 25% N2, dzięki czemu czysty wodór jest wytwarzany przy zerowej emisji CO2. Amoniak wykorzystuje się powszechnie jako surowiec w wielkoskalowej produkcji nawozów mineralnych, dzięki czemu infrastruktura i technologie jego transportu i magazynowania są bardzo dobrze rozwinięte. Celem projektu jest rozwój technologii wytwarzania materiałów o wysokiej entropii, jako aktywnych katalizatorów osadzanych na stabilnych nośnikach ceramicznych, wykorzystywanych w katalitycznym rozkładzie amoniaku - kluczowym etapie procesu odzysku wodoru z cząsteczki NH3. Projekt pozwoli określić, czy możliwe jest katalityczne wytwarzanie wodoru z amoniaku przy niższym całkowitym wydatku energetycznym, niż przy użyciu elektrolizera stałotlenkowego. Wysoka entropia zastosowanych wodorotlenków typu LDH (layered double hydroxides),  czyli materiałów o strukturze dawsonitu, pozwoli na ulokowanie w ich strukturach kationów aktywnych w reakcji rozkładu amoniaku. Badane katalizatory zostaną osadzone na porowatych mikrokulach ceramicznych otrzymanych metodą odlewania zwaną drop casting oraz na ceramicznych podłożach porowatych uformowanych metodą druku 3D direct ink writing (DIW). W ramach projektu przewidziane jest opracowanie i zbudowanie urządzenia do wytwarzania w skali ćwierćtechnicznej wyżej wymienionych ceramicznych nośników katalizatorów, a następnie przeprowadzenie długoterminowych testów katalitycznych w dużym reaktorze laboratoryjnym potwierdzających aktywność katalityczną opracowanych materiałów.

Akronim: MOLCAR

Operator Komponentu Programu: Politechnika Warszawska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Politechnika Federalna w Lozannie

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Fuel Cell Poland FCP

Wartość projektu (PLN): 4 634 194,82

Wartość projektu (CHF): 1 033 311,36

Kwota dofinansowania (PLN): 4 432 162,82

Kwota dofinansowania (CHF): 988 263,20

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 - 30.06.2028

Adres strony: itc.pw.edu.pl/Projekty/MOLCAR-Swiss-Funds

Opis projektu:

Celem projektu jest opracowanie i przetestowanie zintegrowanego systemu produkcji wodoru i paliw syntetycznych z wykorzystaniem elektrolizera węglanowego (MCE), zasilanego energią słoneczną oraz gazami procesowymi pochodzącymi z reformingu biogazu. Proponowane rozwiązanie stanowi innowacyjny element technologii power-to-liquid, w której nadwyżki energii odnawialnej (CSP i PV) przekształcane są w wysokoenergetyczne paliwa syntetyczne, możliwe do magazynowania i wykorzystania w dowolnym czasie.
W technologii MCE biogaz jest poddawany procesowi reformingu, a uzyskana mieszanina gazów (zawierająca głównie H₂, CO i CO₂) kierowana jest do elektrolizera węglanowego. Tam zachodzi elektrochemiczna separacja CO₂ oraz wzbogacenie strumienia w wodór. Praca elektrolizera w trybie endotermicznym pozwala na bezpośrednie wykorzystanie energii cieplnej pochodzącej ze słońca – dostarczanej przez wysokotemperaturową pętlę z solami stopionymi – co znacząco obniża zapotrzebowanie na energię elektryczną i zwiększa ogólną sprawność procesu. Szacuje się, że efektywność elektryczna przekroczy 100%, a koszt produkcji e-paliw będzie nawet o 30% niższy niż w przypadku klasycznych elektrolizerów.
Modułowa konstrukcja stosu MCE umożliwia skalowanie systemu i integrację wielu jednostek w celu budowy większych instalacji produkcyjnych. Dzięki temu technologia może być elastycznie dostosowana do zapotrzebowania użytkownika końcowego oraz warunków eksploatacji. Co istotne, technologia MCE pozwala na budowę urządzeń o mocach rzędu kilkunastu kilowatów i więcej, co odróżnia ją od większości dostępnych obecnie na rynku ogniw paliwowych pracujących w skali sub-kilowatowej.
Projekt obejmuje opracowanie koncepcji, projekt techniczny, budowę oraz testy prototypu systemu klasy 12 kW. Jego wyniki posłużą do dalszej optymalizacji i komercjalizacji systemów opartych na MCE, z możliwością ich zastosowania w przemyśle, energetyce rozproszonej oraz jako elastyczne magazyny energii wodorowej i nośników e-fuels w gospodarce neutralnej klimatycznie.

Operator Komponentu Programu: ASCEND

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Gdańsk University of Technology

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa - Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology, Siloxene AG

Wartość projektu (PLN): 4470897,59

Wartość projektu (CHF): 996900,10

Kwota dofinansowania (PLN): 4357879,36 

Kwota dofinansowania (CHF): 971699,82

Czas realizacji projektu: 1.07.2025 - 31.12.2027            

Adres strony: mostwiedzy.pl

Opis projektu:

Projekt koncentruje się na stworzeniu nowej generacji materiałów do anod baterii litowo-jonowych – takich, które mogą prześcignąć obecnie stosowane połączenia krzemu i grafitu. Kluczem jest tu innowacyjny materiał hybrydowy Si/Sn@SiOxCy, w którym nanocząstki krzemu i cyny są „zatopione” w stabilnej, węglowo krzemionkowej matrycy.
Dlaczego to takie obiecujące? Krzem i cyna potrafią magazynować znacznie więcej litu niż tradycyjny grafit. Podczas ładowania baterii tworzą one stopy z litem, co otwiera drogę do znacznie większej pojemności. Jednak te materiały mają też swoją wadę: podczas cykli ładowania i wyładowania ich objętość potrafi zmieniać się nawet kilkukrotnie. Tak gwałtowne „puchnięcie” i kurczenie prowadzi do pękania struktury anody, a w efekcie – szybszej degradacji baterii.
Tutaj wkracza tlenowęglik krzemu (SiOC), wytwarzany dzięki nowatorskiej chemii opracowanej przez firmę Siloxene AG. Może on pełnić rolę wytrzymałej, nanoporowatej matrycy, która działa jak elastyczny pancerz: stabilizuje metaliczne nanocząstki i pochłania naprężenia powstające podczas pracy baterii. Matryca SiOxCy jest otrzymywana w procesie tworzenia ceramiki pochodzenia polimerowego (polymer-derived ceramics, PDC), dzięki czemu ma wysoką zawartość węgla, równomierne rozmieszczenie nanocząstek i solidną, a jednocześnie elastyczną strukturę.
Tak zbudowany materiał nie tylko chroni anodę przed uszkodzeniami mechanicznymi, lecz także poprawia jej parametry elektrochemiczne. W praktyce oznacza to baterie o większej pojemności, dłuższej żywotności i lepszej stabilności pracy – a wszystko to przy bardziej zrównoważonym podejściu do technologii akumulatorowych.
Efektem projektu ma być więc nowa generacja wysokowydajnych i trwałych anod, które mogą wyznaczyć kolejny kierunek rozwoju baterii litowo jonowych.

Akronim: BreadBiotic

Operator Komponentu Programu: Rebread Alcohol & Beverages Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Eidgenössische Technische Hochschule Zürich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 3 831 526,52

Wartość projektu (CHF): 854 336,09

Kwota dofinansowania (PLN): 3 252 009,14

Kwota dofinansowania (CHF): 725 117,98

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 – 30.06.2028

Adres strony: rebread.com

Opis projektu:

Jak niewykorzystany chleb może posłużyć do produkcji napoju wspierającego zdrowie jelit?

Każdego dnia na świecie marnują się ogromne ilości chleba. Tymczasem to, co zwykle staje się odpadem, może stać się wartościowym składnikiem… nowoczesnych napojów probiotycznych. Taki właśnie cel przyświeca projektowi realizowanemu przez Rebread oraz Laboratorium Biotechnologii Systemów Żywnościowych (FSB) na Politechnice Federalnej w Zurychu.

Naukowcy chcą stworzyć bezmleczne napoje probiotyczne i postbiotyczne oparte na fermentacji nadwyżek pieczywa. To pionierskie podejście łączy wiedzę z mikrobiologii żywności, inżynierii, biotechnologii oraz badań nad mikrobiotą jelitową, a jednocześnie wpisuje się w ideę gospodarki o obiegu zamkniętym.

Pierwszym etapem prac jest zamiana suchego, niepotrzebnego chleba w odpowiednie „środowisko” dla bakterii probiotycznych. Aby to zrobić, naukowcy tworzą specjalne zawiesiny chlebowe, które dostarczają mikroorganizmom wszystkich składników potrzebnych do wzrostu.

Potem rozpoczyna się selekcja. Badacze testują różne szczepy probiotyczne, zwracając uwagę na to:

• które z nich najlepiej rosną na bazie chleba,
• które produkują korzystne, przeciwzapalne związki,
• które potrafią przetrwać trudne warunki panujące w jamie ustnej, żołądku i jelitach.

To właśnie zdolność „przejścia” przez cały układ pokarmowy decyduje o skuteczności probiotyków.

Kolejny krok polega na sprawdzeniu, jak powstałe mieszanki probiotyczne i postbiotyczne wpływają na mikrobiotę jelitową. Bakterie w naszych jelitach odgrywają kluczową rolę w trawieniu, odporności, a nawet w regulacji stanów zapalnych.

Naukowcy chcą ustalić, czy fermentowane mieszanki z chleba mogą: poprawiać równowagę bakteryjną (tzw. eubiozę), zmniejszać negatywne skutki stanów zapalnych, wspierać zdrowie jelit na co dzień, To szczególnie ważne w kontekście coraz częściej występujących problemów trawiennych i chorób związanych z dysbiozą jelitową.

Kiedy najlepsze szczepy i proces fermentacji zostaną już wybrane, badacze przechodzą do części, która najbardziej interesuje przyszłych konsumentów: opracowania finalnego napoju.

Pracują nad tym, aby powstały produkt dobrze smakował, był stabilny i bezpieczny, zachował właściwości probiotyczne i postbiotyczne przez cały czas przechowywania.

Następnie receptura zostanie przetestowana w warunkach zbliżonych do prawdziwej produkcji, aby sprawdzić, czy napój można łatwo i powtarzalnie wytwarzać na większą skalę.

Efektem badań ma być nowatorski, bezmleczny napój probiotyczny, który:

• wspiera zdrowie jelit,
• powstaje w sposób zrównoważony,
• wykorzystuje produkty, które normalnie stałyby się odpadem,
• odpowiada na rosnące zainteresowanie żywnością funkcjonalną.

Zdrowie jelit i mniej marnowania żywności – dwa cele w jednym projekcie - to przykład, jak nauka, technologia i troska o środowisko mogą wspólnie tworzyć przyszłość żywności.

Akronim: DEPOION

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Poznański Instytut Technologiczny

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Uniwersytet Nauk Stosowanych w Bernie, Szwajcarskie Federalne Laboratoria Materiałoznawstwa i Technologii

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: The Batteries Sp. z o.o

Wartość projektu (PLN): 4 462 565,15

Wartość projektu (CHF): 995 042,17

Kwota dofinansowania (PLN): 4 185 209,15

Kwota dofinansowania (CHF): 933 198,61

Czas realizacji projektu: 01.06.2025 - 31.05.2027

Adres strony: linkedin.com/company/lukasiewiczpit/

Opis projektu:

Baterie metalowo-jonowe to takie, w których energia jest magazynowana dzięki przemieszczaniu się jonów metalu między dwiema elektrodami. Podczas ładowania jony przemieszczają się w kierunku jednej elektrody, a przy rozładowaniu wracają do drugiej, a elektrony przepływają przez zewnętrzny obwód, wytwarzając prąd. Takie ogniwa są szeroko wykorzystywane np. w urządzeniach przenośnych i pojazdach elektrycznych.

Istotnym czynnikiem wyznaczającym kierunki rozwoju materiałów stosowanych w bateriach metalowo-jonowych  jest zwiększenie ich bezpieczeństwa. Jednym z rozwiązań będących odpowiedzią na to wyzwanie jest zmiana typu elektrolitu, czyli substancji umożliwiającej przemieszczanie jonów (np. litu) między elektrodami w baterii, z ciekłego (stosowanego powszechnie) na stały. Wtedy zwiększenie bezpieczeństwa może nastąpić poprzez ograniczenie wycieku i palności, a także umożliwienie pracy baterii w podwyższonej temperaturze.

Projekt DEPOION skupia się na opracowaniu technologii wytwarzania warstw takiego przewodnika jonowego (elektrolitu stałego), która pozwoli m.in. na:

• Skrócenie czasu wytwarzania baterii
• Wydajną pracę baterii (warstwa musi dobrze przewodzić jony)
• Długą żywotność baterii i szybkie ładowanie.

W tym celu w pracach badawczych partnerzy wykorzystują zaawansowane techniki, takie jak:

• FAST/SPS → szybkie spiekanie tarcz z materiału na bazie przewodnika jonowego (materiał z tarczy służy do nanoszenia cienkich warstw metodą MAR‑HiPIMS)
• MAR‑HiPIMS → nanoszenie cienkich warstw przewodnika jonowego, umożliwiających przepływ jonów między elektrodami
• Precyzyjna obróbka laserowa → nadanie finalnego kształtu warstwom

W  projekcie zostanie wykazane, że połączenie wskazanych powyżej zaawansowanych technik wytwarzania przyczyni się do poprawy jakości przewodnika jonowego oraz pozwoli na uzyskanie baterii o wysokiej wydajności, charakteryzującej się długą żywotnością.

Akronim: FEMTOSHAPE

Operator Komponentu Programu: Fluence Technology Spółka z Ograniczoną Odpowiedzialnością

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Bern University of Applied Sciences

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 484 395,02

Wartość projektu (CHF): 999 909,69

Kwota dofinansowania (PLN): 3 756 418,86

Kwota dofinansowania (CHF): 837 588,93

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 - 31.12.2027

Adres strony: fluence.technology

Opis projektu:

Wyobraź sobie laser, który działa tak szybko, że jego „błyśnięcie” trwa femtosekundę – to jedna biliardowa część sekundy! Właśnie w tak ekstremalnych skalach czasowych zachodzi fascynująca interakcja między światłem a materiałami, takimi jak dielektryki i półprzewodniki. Proces ten jest złożony: od błyskawicznej absorpcji energii przez elektrony po znacznie wolniejszą relaksację struktury sieci krystalicznej, która może trwać nawet mikrosekundy.

Kluczową rolę odgrywają tu zjawiska nieliniowe takie, jak jonizacja wielofotonowa (MPI). Dzięki nim możliwe jest wiercenie, cięcie czy modyfikacja wnętrza materiałów, które normalnie są „odporne” na światło, tzn. są całkiem przezroczyste, albo jedynie w wyniku absorpcji lekko się grzeją. Aby jednak w pełni wykorzystać potencjał takich procesów, trzeba precyzyjnie dobrać parametry impulsów: ich czas trwania, kształt i intensywność. To nie jest proste, bo każdy materiał reaguje inaczej.

Dotychczasowe metody, jak łączenie wielu impulsów z różnymi opóźnieniami, pozwalały jedynie w przybliżeniu kształtować profil czasowy emisji lasera. W przemyśle brakowało elastycznych rozwiązań, które umożliwiłyby pełną kontrolę nad tym procesem. Tu wkracza projekt Femtoshape. Jego celem jest stworzenie technologii, która pozwoli kształtować impulsy laserowe tak, by idealnie pasowały do konkretnego materiału i zastosowania – np. do bardzo wydajnej obróbki półprzewodników w mikroelektronice.

Jak to działa? Najpierw symulacje w laboratorium ALPS wskażą, jakie kształty impulsów są najbardziej efektywne. Następnie firma Fluence opracuje generator, który wprowadzi tę elastyczność do przemysłowych źródeł laserowych. W pierwszej fazie powstanie system umożliwiający kontrolę opóźnień między impulsami femtosekundowymi i pikosekundowymi. W drugiej – technologia trafi do laboratorium, gdzie zostanie przetestowana w realnych procesach produkcyjnych.

Efekt? Precyzyjna i wysoce wydajna obróbka materiałów w skali mikro- i nanometrów, otwierająca nowe możliwości w elektronice i fotonice. To krok w stronę przyszłości, w której światło stanie się narzędziem o niespotykanej dotąd finezji.

Akronim: IMAGEUP

Operator Komponentu Programu: Instytut Geodezji i Kartografii

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Gamma Earth Sarl

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 377 117,25

Wartość projektu (CHF): 975 989,39

Kwota dofinansowania (PLN): 3 977 718,85

Kwota dofinansowania (CHF): 886 933,38

Czas realizacji projektu: 01.05.2025-30.04.2028

Adres strony: igik.edu.pl/pl/nauka-i-badania/projekty-badawcze/projekt-image-up-2/

Opis projektu:

Jak poprawić ostrość zdjęć satelitarnych? Projekt IMAGE-UP w praktyce

Zdjęcia satelitarne to potężne źródło informacji, ale ich rozdzielczość często ogranicza szczegółowość analiz. Projekt IMAGE-UP ma na celu przełamanie tej bariery dzięki technologii rekonstrukcji nadrozdzielczej. Co to oznacza? W skrócie – zwiększenie rozdzielczości obrazu za pomocą zaawansowanych modeli matematycznych. Dzięki temu możemy „wyostrzyć” zdjęcia i zobaczyć obiekty znacznie mniejsze niż w oryginalnym obrazie.

W projekcie wykorzystana zostanie metoda opracowana przez szwajcarską firmę Gamma Earth, która potrafi nawet 10-krotnie zwiększyć rozdzielczość obrazów Sentinel-2. Oznacza to, że piksel o rozmiarze 10 × 10 metrów może zostać zmniejszony do zaledwie 1–2 metrów. To ogromny skok w jakości danych!

Istnieje jednak pewien problem: czy taki „poprawiony” obraz zachowuje prawdziwe informacje o obiektach? Może się zdarzyć, że rekonstrukcja wprowadzi błędy w odpowiedzi spektralnej, czyli w tym, jak satelita „widzi” kolory i materiały. Dlatego IMAGE-UP zakłada kalibrację i walidację tej metody – czyli sprawdzenie jej dokładności i dostosowanie do konkretnych zastosowań.

Projekt skupi się na trzech obszarach: rolnictwie precyzyjnym, zarządzaniu infrastrukturą energetyczną oraz planowaniu przestrzeni miejskiej. Dla każdego z nich powstaną dedykowane algorytmy, które zapewnią najwyższą jakość danych. Efekt? Większe zaufanie użytkowników, lepsze wykorzystanie programu Copernicus i realny wkład w realizację Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs).

Rezultatem IMAGE-UP będą cztery kluczowe produkty: zatwierdzona metoda rekonstrukcji nadrozdzielczej oraz trzy algorytmy dopasowane do potrzeb odbiorców. Dzięki nim zdjęcia satelitarne staną się jeszcze bardziej wartościowym narzędziem w analizie i zarządzaniu naszą przestrzenią.

Akronim: IntraMotionOCT

Operator Komponentu Programu: Politechnika Wrocławska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Zaamigo AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 310 785,67

Wartość projektu (CHF): 961 199,08

Kwota dofinansowania (PLN): 3 967 877,63

Kwota dofinansowania (CHF): 884 739,03

Czas realizacji projektu: 01.10.2025-30.09.2027

Adres strony: 

Opis projektu:

Przełom w diagnostyce stomatologicznej – pierwszy kliniczny skaner OCT

Wyobraź sobie urządzenie, które w mniej niż minutę tworzy trójwymiarowy, niezwykle szczegółowy obraz zębów i tkanek jamy ustnej – bez bólu, bez promieniowania, całkowicie nieinwazyjnie. Tym właśnie zajmuje się projekt, którego celem jest opracowanie pierwszego klinicznego skanera OCT (Optical Coherence Tomography) dla stomatologii.

Dlaczego to takie ważne? Dotychczasowe prototypy OCT miały poważne ograniczenia: były wrażliwe na ruch, działały wolno i nie zapewniały dokładnych pomiarów. Nowe rozwiązanie ma to zmienić – skaner będzie nawet osiem razy szybszy niż obecne systemy, a dodatkowo zostanie zminiaturyzowany i wyposażony w inteligentny czujnik śledzenia pozycji oparty na sztucznej inteligencji. Dzięki temu możliwe będzie synchronizowanie danych objętościowych z ruchomym obiektem i korekcja zniekształceń, co przełoży się na precyzyjne, klinicznie użyteczne rekonstrukcje 3D.

Projekt realizowany jest we współpracy Politechniki Wrocławskiej i szwajcarskiej firmy Zaamigo AG. Zespół z Wrocławia odpowiada za rozwój sprzętu OCT, bazując na doświadczeniu w optyce biomedycznej, a Zaamigo wnosi wiedzę z zakresu sztucznej inteligencji i obrazowania stomatologicznego.

Efekt? Szybsza, dokładniejsza i nieinwazyjna diagnostyka, która pozwoli wcześniej wykrywać choroby jamy ustnej, obniżyć koszty leczenia i zwiększyć dostęp do wysokiej jakości opieki stomatologicznej. Wyniki projektu będą szeroko udostępniane w duchu otwartej nauki – poprzez publikacje, konferencje i platformy online.

Akronim: MAUN

Operator Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz-Przemysłowy Instytut Automatyki i Pomiarów PIAP

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Inveel GmbH, The École Polytechnique Fédérale de Lausanne

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 483 994,61

Wartość projektu (CHF): 999 820,41

Kwota dofinansowania (PLN): 4 336 470,69

Kwota dofinansowania (CHF): 966 926,21

Czas realizacji projektu: 01.07.2025-30.06.2028

Adres strony: piap.lukasiewicz.gov.pl/badanie/projekt-maun

Opis projektu:

Robotyczna dłoń, która „czuje” – projekt MAUN

Wyobraź sobie robota, który potrafi nie tylko zobaczyć obiekt, ale także go wyczuć — jego kształt, temperaturę, odległość, a nawet delikatne zmiany nacisku podczas chwytu. Na tym właśnie skupia się projekt MAUN, którego celem jest stworzenie inteligentnego systemu robotycznego zdolnego do precyzyjnego, uniwersalnego chwytania przedmiotów i oceniania ich położenia zarówno przed, w trakcie, jak i po manipulacji.

W centrum projektu znajduje się humanoidalna dłoń wyposażona w nowatorską, polimerową „skórę”. Nie jest to zwykła powłoka — zawiera czujniki nacisku, temperatury i odległości, które pozwalają robotowi „czuć” otoczenie w sposób zbliżony do ludzkiego. W połączeniu z kamerami i multimodalnymi sensorami system może analizować obiekty za pomocą wielu zmysłów jednocześnie.

Aby robot nie musiał uczyć się wszystkiego od zera, w projekcie powstanie specjalistyczna biblioteka chwytów — zestaw ruchów i konfiguracji dłoni dopasowanych do różnych typów obiektów. Towarzyszyć jej będzie duży zbiór danych, również generowanych w środowisku symulacyjnym. To właśnie te dane pozwolą systemowi AI podejmować decyzje o sposobie chwytania czy przesuwania przedmiotów.

Jednym z elementów procesu jest teleoperacja — robot obserwuje i naśladuje ruchy dłoni operatora. Dzięki temu może uczyć się optymalnych trajektorii chwytu od człowieka.
Po fazie uczenia, system przejdzie do w pełni zautomatyzowanych testów. Robotyczna dłoń stanie się efektorem w większym układzie robotycznym, a badacze ocenią, jak skutecznie potrafi chwytać i manipulować różnymi obiektami.

Ważną częścią projektu jest również stworzenie otwartego zbioru danych do precyzyjnej estymacji pozycji i orientacji przedmiotów. Pozwoli on poprawić niezawodność systemów manipulacji — zarówno w projekcie MAUN, jak i w przyszłych rozwiązaniach opracowywanych przez społeczność naukową i przemysł.
Co to oznacza w praktyce?

Połączenie czujników dotyku, wizji komputerowej i algorytmów AI pozwoli stworzyć robota, który nie tylko „wie”, co chwyta, ale także rozumie, jak to robić najlepiej. Taka technologia może znaleźć zastosowanie w:
•    robotyce przemysłowej,
•    logistyce,
•    opiece nad osobami starszymi,
•    robotach serwisowych,
•    a także w robotyce humanoidalnej przyszłości.

MAUN to krok w stronę robotów, które potrafią manipulować obiektami z ludzką precyzją — i robią to w sposób inteligentny, świadomy i bezpieczny.

Akronim: MISAME

Operator Komponentu Programu: Cellis Sp. z o. o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: University Hospital of Zürich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 4 474 466,41

Wartość projektu (CHF): 997 695,86

Kwota dofinansowania (PLN): 3 650 188,62

Kwota dofinansowania (CHF): 813 902,2

Czas realizacji projektu: 01.06.2025-31.05.2028

Adres strony: cellis.eu

Opis projektu:

Projekt skupia się na zrozumieniu, jak organizm pacjenta reaguje na MDC‑735 – innowacyjną terapię przeciwko glejakowi opartą na makrofagach. Są to komórki odpornościowe pełniące rolę naturalnych obrońców organizmu, które w ramach tej metody są odpowiednio zmodyfikowane aby zwalczać nowotwór. Kluczowym celem naukowców jest identyfikacja biomarkerów, czyli biologicznych sygnałów świadczących o tym, że pacjent pozytywnie reaguje na leczenie. Jest to kluczowe w pierwszych etapach badań klinicznych, aby zapewnić pacjentom bezpieczeństwo i precyzyjnie monitorować skuteczność nowej terapii.

Glejak to jeden z najbardziej agresywnych nowotworów mózgu. Jego mikrośrodowisko jest niezwykle złożone i pełne komórek, które działają immunosupresyjnie - potrafią skutecznie hamować działanie układu odpornościowego. MDC‑735 zaprojektowano tak, aby przełamać te mechanizmy obronne guza i „przeprogramować” to środowisko. Terapia nie tylko eliminuje komórki nowotworowe, ale także reaktywuje naturalną odpowiedź immunologiczną. Dodatkowo indukuje tzw. pamięć immunologiczną, która może chronić chorych przed nawrotem nowotworu.

Aby zweryfikować skuteczność terapii, zespół poszukuje biomarkerów, które szybko i wiarygodnie potwierdzą odpowiedź organizmu na leczenie. Szczególnie obiecujące w tej roli są cytokiny – białka sygnałowe wytwarzane w mikrośrodowisku guza zarówno przez komórki nowotworowe, jak i odpornościowe. Ich poziom można monitorować w sposób nieinwazyjny, wielokrotnie i relatywnie niskim kosztem, co czyni je idealnym narzędziem do śledzenia postępów terapii w czasie rzeczywistym.

Warto zauważyć, że nawet stosowane aktualnie standardowe metody leczenia, takie jak radioterapia, wywołują reakcję odpornościową, która może korzystnie modyfikować mikrośrodowisko guza. Indukują one tzw. immunogenną śmierć komórek – proces, w którym obumierające komórki nowotworowe uwalniają cytokiny prozapalne. Cząsteczki te przyciągają limfocyty T, kluczowe komórki niszczące nowotwór. Obecność tych komórek w guzie to zazwyczaj dowód na to, że pacjent pozytywnie odpowiada na leczenie..

Projekt ten ma kluczowe znaczenie, ponieważ dotyczy fazy First-in-Human – pierwszego podania leku pacjentom. Na tym etapie, przy niewielkiej liczbie pacjentów, trudno o twarde dowody skuteczności klinicznej. Właśnie dlatego tak cenne są wiarygodne biomarkery, które mogą wcześnie zasygnalizować korzyści terapeutyczne. Ich precyzyjna identyfikacja, nie tylko pozwoli zrozumieć mechanizm działania MDC‑735, ale także znacząco zwiększy potencjał rozwojowy terapii w kolejnych fazach badań.

Akronim: MOBIALD

Operator Komponentu Programu: Centrum Badań i Rozwoju Technologii dla Przemysłu S.A.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: EMPA, Swiss Laboratories of Materials Science and Technology, Laboratory for Mechanics of Materials and Nanostructures

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Akademia Górniczo-Hutnicza im. St. Staszica w Krakowie; MeasLine Sp. z o.o.

Wartość projektu (PLN): 4 646 320.32

Wartość projektu (CHF): 1 036 015.05

Kwota dofinansowania (PLN): 4 478 140.32

Kwota dofinansowania (CHF): 998515.05

Czas realizacji projektu: 01.04.2025-31.03.2027

Adres strony: cbrtp.pl/projekty/mobile-ald-system-for-in-vacuo-surface-science-measurements-mobiald

Opis projektu:

Projekt MOBIALD powstał z myślą o lepszym zrozumieniu tego, co dzieje się na samych powierzchniach materiałów podczas osadzania warstw atomowych (ALD), czyli jednej z najbardziej precyzyjnych metod nanoszenia ultracienkich powłok. Procesy te często wykorzystują plazmę, a reakcje zachodzące w ich trakcie trwają ułamki sekund i odbywają się w warunkach, których zwykłe urządzenia badawcze nie są w stanie łatwo uchwycić. MOBIALD proponuje na to nowatorskie rozwiązanie: mobilny system ALD, który można przemieścić bezpośrednio do wyspecjalizowanych laboratoriów i tam badać powierzchnie bez kontaktu z  atmosferą.

Najważniejszym rezultatem projektu ma być demonstrator mobilnego reaktora ALD, który umożliwia przenoszenie próbek in‑vacuo, czyli w próżni, prosto do aparatury badawczej pracującej w wysokiej lub ultrawysokiej próżni (HV/UHV). Dzięki temu naukowcy w Polsce i za granicą mogą analizować powierzchnie materiałów w ich „naturalnym”, niezakłóconym stanie – co jest kluczowe do zrozumienia mechanizmów reakcji, nie zakłóconych oddziaływaniem z powietrzem.

Projekt zakłada dostarczenie twardych dowodów pomiarowych, które potwierdzą, że mobilny system ALD naprawdę działa i umożliwia prowadzenie wysokiej klasy badań powierzchni.

Pomiary obejmują:

• spektroskopię absorpcyjną promieniowania rentgenowskiego w synchrotronie SOLARIS (XAS: fluorescencja i całkowity prąd elektronowy),
• spektroskopię fotoelektronów rentgenowskich (XPS) na aparaturze AGH.

Tego typu techniki pozwalają zobaczyć, jakie atomy znajdują się na powierzchni i jak oddziaływują ze sobą po każdym etapie procesu ALD.

Naukowcy skupiają się na jednym z najbardziej kluczowych, a jednocześnie najmniej zrozumianych etapów ALD: nukleacji, czyli inicjacji wzrostu warstwy atomowej.
Badania dotyczą tlenków Al₂O₃, ZnO i CuO rosnących na czystych i hydroksylowanych powierzchniach różnych materiałów.

To właśnie w pierwszych tzw. pół‑cyklach ALD decyduje się:

• jak dobrze prekursory gazowe wiążą się z powierzchnią,
• czy reagują chemicznie (chemisorpcja), czy raczej oddziaływują fizycznie (adsorpcja),
• jakie atomy i wiązania pojawiają się na interfejsie.

Informacje te mają ogromne znaczenie dla kontroli końcowych właściwości powłok – od elektroniki, przez fotowoltaikę, po materiały ochronne.

Projekt MOBIALD powstał dzięki współpracy partnerów o bardzo zróżnicowanych, ale wzajemnie uzupełniających się kompetencjach:

• EMPA (Szwajcaria) – symulacje reaktorów ALD, analiza przepływów gazów i stabilności temperatury,
• CBRTP (Polska) – kontrola przebiegu procesów gazowych i oddziaływania plazmy oraz bezpieczeństwo pracy reaktorów,
• AGH (Polska) – zaawansowane badania powierzchni technikami XAS i XPS,
• MeasLine (Polska) – projektowanie i budowa reaktorów procesowych.

Wspólnie tworzą system, który umożliwia przeniesienie badań ALD na zupełnie nowy poziom – bardziej mobilny, elastyczny i precyzyjny niż dotychczas.

Akronim: PIC4MIR

Operator Komponentu Programu: AIROPTIC SP Z O.O.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu:  CSEM - The Swiss Centre for Electronics and Microtechnology; LIGENTEC    S.A.

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 5 325 933,25

Wartość projektu (CHF): 1 187 552

Kwota dofinansowania (PLN): 4 380 105,35

Kwota dofinansowania (CHF): 976 655,67

Czas realizacji projektu: 01.06.2025-31.05.2027

Adres strony: Airoptic

Opis projektu: 

PIC4MIR – Nowa generacja miniaturowych laserów do pomiaru gazów

W nowoczesnym przemyśle przetwórczym każdy ułamek sekundy ma znaczenie. Aby prowadzić procesy technologiczne bezpiecznie i efektywnie, potrzebne są szybkie i dokładne pomiary gazów — zarówno tych będących surowcem, jak i potencjalnie szkodliwych emisji. Najlepiej, gdy pomiary można wykonywać w czasie rzeczywistym, bez użycia dużych, kosztownych urządzeń i skomplikowanej obsługi.

Dziś złotym standardem w detekcji gazów są systemy oparte na spektroskopii z wykorzystaniem przestrajalnych diod laserowych (TDL). Działają szybko, mają dużą czułość i potrafią precyzyjnie „wyłapać” nawet niewielkie stężenia gazów w powietrzu. Najbardziej interesujący jest dla nich obszar średniej podczerwieni (MIR) – region, w którym wiele gazów (jak metan, dwutlenek węgla, tlenki azotu czy lotne związki organiczne) silnie pochłania promieniowanie. To idealne warunki do ich skutecznej detekcji.

Problem w tym, że obecnie dostępne lasery MIR są duże, drogie i zwykle wymagają stosowania kilku źródeł światła na raz. To podnosi koszty i komplikuje pracę urządzeń.

PIC4MIR stawia na inteligentne połączenie dwóch światów. Zamiast projektować kolejne kosztowne lasery MIR, naukowcy proponują wykorzystać lasery telekomunikacyjne na bliskiej podczerwnieni – tanie, wydajne i bardzo dobrzerozwinięte  technologicznie – i dokonac konwersji czestotliwości światła na zakres średniej podczerwieni za pomocą nieliniowych zjawisk optycznych.

Klucz leży w nowoczesnych fotonicznych układach scalonych (PIC), czyli miniaturowych „chipach optycznych”, które mogą kierować, wzmacniać i przetwarzać światło podobnie jak układy elektroniczne przetwarzają prąd. PIC4MIR łączy w takim chipie dwie technologie:

• cienkowarstwowy niobian litu (TFLN) – materiał o doskonałych właściwościach nieliniowych, idealny do konwersji częstotliwości,
• azotek krzemu (SiN) – tworzący niskostratne, stabilne i wydajne układy fotoniczne.

W efekcie powstaje ultra‑kompaktowy moduł, który przyjmie światło z lasera telekomunikacyjnego i „przełoży” je na zakres MIR – w sposób szybki, precyzyjny i tani.

Jeśli demonstrator PIC4MIR odniesie sukces, rynek zyska kompaktowy i wielofunkcyjny czujnik gazów, który można łatwo instalować nawet w trudnych warunkach przemysłowych. Taki sensor mógłby znacznie obniżyć koszty monitoringu, a przy tym oferować jakość pomiarów charakterystyczną dla dużych, laboratoryjnych systemów badawczych.

Przykładowe zastosowania obejmują:

• optymalizację procesów spalania,
• kontrolę emisji przemysłowych,
• wychwytywanie i analizę CO₂,
• monitorowanie czystości paliwa wodorowego,
• szybkie testy jakości gazów w zakładach chemicznych i petrochemicznych.

W praktyce oznacza to tańsze, bardziej niezawodne i powszechnie dostępne czujniki, które mogą realnie usprawnić pracę wielu gałęzi przemysłu.

Akronim: QCVCSEL

Operator Komponentu Programu: Politechnika Łódzka

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: ETH Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Sieć Badawcza Łukasiewicz - Instytut Mikroelektroniki i Fotoniki; Politechnika Wrocławska; Airoptic Spółka z oo

Wartość projektu (PLN): 4 761 756,29

Wartość projektu (CHF): 1 061 754,43

Kwota dofinansowania (PLN): 4 481 456,29

Kwota dofinansowania (CHF): 999 254,43

Czas realizacji projektu: 01.09.2025-31.08.2028

Adres strony:

Opis projektu:

W świecie zaawansowanej optoelektroniki średnia podczerwień (MIR), obejmująca fale od 3 do 30 mikrometrów, jest czymś w rodzaju „supermocy” – to właśnie w tym zakresie wiele cząsteczek gazów pozostawia wyjątkowo wyraźne „odciski palców” w postaci silnych linii absorpcyjnych. Dzięki temu MIR jest idealnym obszarem widma do wykrywania gazów w przemyśle, ochronie środowiska czy medycynie.

Aby jednak z takiej „supermocy” skorzystać, potrzebne są bardzo specyficzne lasery: małe, energooszczędne i emitujące precyzyjną, jednomodową wiązkę. Niestety, dokładnie takich obecnie brakuje.

Najlepsze dostępne źródła światła w MIR to dziś kaskadowe lasery kwantowe (quantum cascade laser - QCL). Są jedynymi laserami pozwalającymi na wydajna emisję w tym zakresie długości fal, ale mają też poważne wady:

• wymagają bardzo wysokiego prądu progowego rzędu setek miliamperów,
• generują dużo ciepła — często kilka watów,
• przez to trudno stosować je w urządzeniach przenośnych i zasilanych bateryjnie.

W efekcie czujniki gazów bazujące na QCL są zbyt duże, zbyt gorące i zbyt energochłonne, by trafić do masowych zastosowań.

W klasycznych laserach półprzewodnikowych świetnym sposobem na obniżenie poboru mocy elektrycznej jest zastosowanie architektury VCSEL (Vertical‑Cavity Surface‑Emitting Laser). VCSEL‑e:

• emitują światło prostopadle do powierzchni chipu,
• są bardzo małe,
• działają jednomodowo,
• świetnie nadają się do miniaturyzacji.

Problem polega na tym, że w QCL‑ach taka konstrukcja… nie działa. Wynika to z fizyki przejść kwantowych zachodzących w ich strukturach, które wymagają, by pole elektryczne modu optycznego posiadało określoną polaryzację względem warstw aktywnych. Przez ostatnie 30 lat, odkąd Jerome Faist z zespołem wynalazł pierwszy QCL, nikt nie znalazł dobrego sposobu na stworzenie „QCL‑owej” wersji VCSEL‑a.

W opisywanym projekcie po raz pierwszy ma powstać QC VCSEL — laser, który łączy zalety QCL i VCSEL w jednym urządzeniu. Kluczem jest zastosowanie podfalowej siatki, zintegrowanej z QCL i pełniącej rolę jednego z luster rezonatora. Dzięki temu możliwa będzie:

• emisja światła w osi pionowej (jak w VCSEL),
• zachowanie mechanizmu emisji charakterystycznego dla QCL,
• stabilna, jednomodowa wiązka o profilu Gaussa,
• bardzo mała dywergencja wiązki,
• prąd progowy nawet dziesięciokrotnie niższy niż w obecnych QCL.

To technologiczne połączenie dwóch wcześniej niekompatybilnych światów.

Głównym celem jest zastosowanie QC VCSEL jako źródła światła w przemysłowym analizatorze gazów firmy Airoptic. Miniaturowy, precyzyjny laser MIR pozwoli zbudować:

• tańsze w produkcji i eksploatacji czujniki,
• energooszczędne i przenośne urządzenia,
• rozwiązania nadające się do masowego wdrożenia.

Taki laser może całkowicie odmienić świat sensorów gazowych — sprawiając, że zaawansowana spektroskopia absorpcyjna MIR stanie się dostępna na szeroką skalę, nie tylko w dużych laboratoriach czy zakładach przemysłowych.

Akronim: SWIRLS

Operator Komponentu Programu: Politechnika Wrocławska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Swiss Federal Institute of Technology Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Wojskowa Akademia Techniczna; VIGO Photonics S.A.

Wartość projektu (PLN): 4 644 714,85

Wartość projektu (CHF): 1 035 657,07

Kwota dofinansowania (PLN): 4 367 568,28

Kwota dofinansowania (CHF): 973 860,21

Czas realizacji projektu: 01.10.2025-30.09.2028

Adres strony: SWIRLS

Opis projektu:

W powietrzu, którym oddychamy, unoszą się dziesiątki związków chemicznych — od zupełnie nieszkodliwych po takie, które mogą negatywnie wpływać na zdrowie ludzi i środowisko. Aby wykrywać je szybko i z dużą dokładnością, potrzebne są narzędzia, które potrafią „zajrzeć” w unikalne sygnatury optyczne tych substancji. Właśnie na tym skupia się projekt SWIRLS (Sensitive Wideband Infrared Laser Spectroscopy), którego celem jest stworzenie nowej klasy urządzeń do wyjątkowo czułej, szerokopasmowej spektroskopii laserowej.

Większość lotnych związków chemicznych — w tym wiele toksycznych gazów i zanieczyszczeń — ma swoje charakterystyczne linie absorpcyjne właśnie w zakresie średniej podczerwieni (MIR). Można to porównać do zestawu „kodów kreskowych”, dzięki którym każda cząsteczka zdradza swoją tożsamość. Jeśli dysponujemy precyzyjnym laserem działającym w odpowiedniej części widma, jesteśmy w stanie wykryć nawet bardzo niewielkie ilości danej substancji.

Aby osiągnąć czułość potrzebną do takich pomiarów, SWIRLS wykorzystuje kwantowe lasery kaskadowe (QCL). To jedne z najnowocześniejszych źródeł światła w MIR, znane ze swojej stabilności i możliwości pracy na wielu różnych długościach fal. Projekt idzie jednak krok dalej — QCL‑e będą dodatkowo modulowane mikrofalowo, co pozwoli uzyskać szerokie pasmo pomiarowe i bardzo wysoką rozdzielczość, a jednocześnie znacznie przyspieszyć skanowanie widma.

Szybki i szerokopasmowy laser to tylko połowa sukcesu. Równie ważny jest detektor zdolny do wychwycenia subtelnych zmian światła po przejściu przez badany gaz. SWIRLS wykorzysta tu nowe detektory oparte na supersieciach typu II — strukturach składających się z bardzo cienkich warstw materiałów półprzewodnikowych. Takie supersieci potrafią rejestrować sygnały w MIR z wyjątkowo wysoką czułością, a jednocześnie pracować szybciej niż tradycyjne detektory.

Dzięki połączeniu zaawansowanych QCL z mikrofalową modulacją oraz supersieciowych detektorów, SWIRLS dąży do stworzenia systemu, który:

• błyskawicznie analizuje skład mieszanin gazów,
• obejmuje szeroki zakres widma,
• dostarcza precyzyjnych i szczegółowych widm absorpcyjnych,
• pozwala wykrywać nawet bardzo małe stężenia szkodliwych substancji.

Takie urządzenia mogą mieć ogromne znaczenie w:

• monitorowaniu jakości powietrza,
• szybkim wykrywaniu toksycznych substancji,
• diagnostyce medycznej (np. analiza oddechu),
• kontroli procesów przemysłowych i bezpieczeństwa.

Akronim: Sph4Polym

Operator Komponentu Programu: Alpha Powders Sp. z o.o.

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: 

1. OST University of Applied Sciences of Eastern Switzerland
2. ROWAK AG

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: -

Wartość projektu (PLN): 5 521 895,26

Wartość projektu (CHF): 1 231 246,71

Kwota dofinansowania (PLN): 4 484 196,2

Kwota dofinansowania (CHF): 999 865,36

Czas realizacji projektu: 01.10.2025 - 31.03.2028 (30 miesięcy)

Adres strony: alphapowders

Opis projektu:

Druk 3D z proszków polimerowych to jedna z najszybciej rozwijających się technologii produkcji — pozwala tworzyć skomplikowane, lekkie i trwałe elementy bez konieczności stosowania form czy skomplikowanych narzędzi. Jednak jej rozwój hamuje jedno ograniczenie: wysoka cena oraz duży ślad środowiskowy proszków, zwłaszcza najczęściej używanego PA12. Projekt Sph4Polym ma to zmienić.

To wspólna inicjatywa polskich i szwajcarskich badaczy, której celem jest opracowanie nowej generacji proszków polimerowych do technologii przyrostowych, szczególnie selektywnego spiekania laserowego (SLS). Kluczem do tego ma być innowacyjna technologia sferoidyzacji opracowana przez firmę Alpha Powders. Polega ona na krótkim, precyzyjnym traktowaniu proszku wysoką temperaturą w reaktorze SpheroNANO. Dzięki temu nieregularne ziarna proszku przekształcają się w gładkie, sferyczne mikrokulki — a to z kolei poprawia ich płynność, jednorodność i gęstość upakowania, bez ryzyka degradacji materiału.

Ale to dopiero początek. Projekt łączy tę technologię z wiedzą naukowców z OST University of Applied Sciences i doświadczeniem przemysłowym ROWAK AG, aby osiągnąć kilka kluczowych celów:

• Tworzenie nowych, bardziej dostępnych kompozytów proszkowych - poprzez technikę in‑flight microcompounding badacze będą w stanie łączyć różne polimery już w trakcie procesu sferoidyzacji, tworząc zupełnie nowe materiały o specjalnych właściwościach.
• Adaptacja technologii do proszków wysokotopliwych. Nie wszystkie polimery łatwo poddają się obróbce termicznej — dlatego konieczne jest dostosowanie reaktora SpheroNANO do trudniejszych tworzyw, aby poszerzyć zakres materiałów dostępnych dla druku 3D.
• Recykling zużytego PA12. Zużyte proszki z procesów SLS często trafiają do odpadów. Projekt zakłada ich reaktywację i odzyskanie dzięki sferoidyzacji, co pozwoli ograniczyć koszty i zmniejszyć wpływ produkcji na środowisko.
• Przygotowanie do skalowania technologii. Aby przygotować rozwiązanie do komercjalizacji, wnioski z badań zostaną wykorzystane do opracowania strategii skalowania i przedstawienia planu (roadmapy) skalowania.

Ambicją projektu Sph4Polym jest osiągnięcie poziomu gotowości technologicznej TRL 9 — czyli pełnej dojrzałości komercyjnej.

Akronim: CHITOCARE

Operator Komponentu Programu: Uniwersytet Gdański

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: University of Zurich

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Politechnika Gdańska; KAEM Maria Krystyna Krupska 

Wartość projektu (PLN): 4 482 169.75

Wartość projektu (CHF): 999 413.51

Kwota dofinansowania (PLN): 4 391 989.75

Kwota dofinansowania (CHF): 979 305.59

Czas realizacji projektu: 01.11.2025-30.09.2028 (36 miesięcy)

Adres strony: -

Opis projektu:

Globalny rynek opatrunków na rany cukrzycowe rośnie w szybkim tempie - i nic dziwnego. Coraz więcej osób na świecie zmaga się z cukrzycą, a wraz z nią rośnie liczba powikłań, w tym trudno gojących się ran. Szacuje się, że dotykają one nawet 15% pacjentów, a ich leczenie bywa wyjątkowo wymagające. Winne jest przede wszystkim słabe ukrwienie: tkanki nie otrzymują wystarczająco dużo tlenu i składników odżywczych, przez co gojenie wyraźnie spowalnia, a w niektórych przypadkach dochodzi nawet do martwicy.

Właśnie na ten problem odpowiada projekt CHITOCARE, którego ambicją jest stworzenie nowej generacji opatrunków wspierających gojenie i odbudowę tkanek. Naukowcy chcą to osiągnąć, łącząc trzy kluczowe funkcje: wspomaganie tworzenia nowych naczyń krwionośnych, przyciąganie komórek macierzystych wspierających regenerację oraz wyciszanie nadmiernego stanu zapalnego.

Sercem projektu są bioaktywne peptydy, czyli krótkie fragmenty białek, które mogą pobudzać organizm do wytwarzania nowych naczyń krwionośnych, kierować komórki macierzyste w stronę rany i uspokajać nadmierną reakcję zapalną. Te peptydy zostaną połączone z nowatorskimi rusztowaniami z chitozanu, naturalnego biopolimeru znanego z właściwości wspierających gojenie i antybakteryjnych. Tak powstanie materiał PCH, który można formować w dwa typy opatrunków: hydrożel i spray.

Aby rusztowania były wytrzymałe i stabilne, zostaną usieciowane przy użyciu opatentowanej, ekologicznej technologii. Następnie przejdą serię testów: od fizykochemicznych, przez badania komórkowe, aż po modele zwierzęce. Specjaliści sprawdzą m.in., czy peptydy skutecznie pobudzają angiogenezę, czyli tworzenie nowych naczyń, oraz czy potrafią „przeprogramować” makrofagi - komórki odpowiedzialne za stan zapalny - w kierunku łagodniejszego, naprawczego fenotypu M2.

Równolegle opracowane zostaną metody sterylizacji i pakowania gotowych opatrunków, tak aby można je było produkować seryjnie i zarejestrować zgodnie z wymaganiami GMP. Efektem końcowym mają być przystępne cenowo, skuteczne i łatwe w użyciu opatrunki, które realnie pomogą pacjentom z ranami cukrzycowymi.

CHITOCARE opiera się na ścisłej współpracy ekspertów z chemii medycznej, inżynierii chemicznej, biologii komórkowej i medycyny regeneracyjnej. To właśnie dzięki takiej interdyscyplinarności projekt ma szansę wprowadzić istotny przełom w leczeniu jednego z najbardziej uporczywych powikłań cukrzycy.

Akronim: HydroProCera

Operator Komponentu Programu: Politechnika Warszawska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Empa - The Swiss Federal Laboratories for Materials Science and Technology

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Akademia Górniczo-Hutnicza im. Stanisława Staszica w Krakowie; Instytut Energetyki - Państwowy Instytut Badawczy

Wartość projektu (PLN): 4 542 010

Wartość projektu (CHF): 1 012 756,42

Kwota dofinansowania (PLN): 4 477 750

Kwota dofinansowania (CHF): 998 428,02

Czas realizacji projektu: 01.08.2025 - 31.07.2028

Adres strony: ch.pw.edu.pl

Opis projektu:

Produkcja energii należy dziś do jednych z ważniejszych wyzwań współczesnego świata. Zapotrzebowanie na energię systematycznie rośnie, a jednocześnie konieczne jest ograniczanie emisji gazów cieplarnianych. Z tego względu naukowcy intensywnie poszukują rozwiązań, które umożliwią wytwarzanie energii w sposób efektywny i przyjazny dla środowiska naturalnego. Paliwem przyszłości może być wodór, ponieważ w reakcji z tlenem uwalnia energię, a jedynym produktem tej reakcji jest woda (H2O). Wodór jest pierwiastkiem bardzo lekkim i małym, co sprawia, że jego magazynowanie i transport są wyjątkowo trudne, ponieważ cząsteczki wodoru potrafią przenikać niemal przez każdy materiał. W tym kontekście szczególne znaczenie zyskuje amoniak (NH3), który może pełnić rolę wygodnego nośnika wodoru. Amoniak jest dobrze znany w przemyśle, łatwy do przechowywania i transportu, a jego rozkład prowadzi do powstania wodoru i azotu, bez emisji dwutlenku węgla (CO2).

Aby amoniak mógł znaleźć praktyczne zastosowanie w energetyce, konieczne jest opracowanie energooszczędnego i wydajnego procesu jego rozkładu. Temu zagadnieniu poświęcony jest projekt HydroProCera. Jego celem jest opracowanie nowych katalizatorów, które umożliwią efektywne pozyskiwanie wodoru z amoniaku. W roli katalizatorów będą zastosowane nietypowe materiały, tzw. tlenki o wysokiej entropii (HEOs) zbudowane z wielu warstw, pomiędzy którymi umieszcza się różne metale. Materiały te będą syntezowane w specjalnie zaprojektowanych urządzeniach, a następnie nanoszone na ceramiczne podłoża. Podłoża muszą być porowate, aby osadzić na nich jak najwięcej cząstek katalizatora. Tak przygotowany układ może zostać umieszczony w reaktorze, w którym zachodzi rozkład amoniaku do wodoru. Ceramiczne podłoża zostaną otrzymane technologią druku 3D oraz metodą utwardzania kropli do postaci porowatych mikrokul.

W projekcie zaplanowano testy w reaktorze wielkolaboratoryjnym, które pozwolą przybliżyć się do instalacji przemysłowej. Badania prowadzone w dużej skali umożliwią ocenę trwałości i skuteczności opracowanych katalizatorów oraz pozwolą sprawdzić, czy rozwiązania zaproponowane w projekcie HydroProCera mogą konkurować z obecnie stosowanymi technologiami, takimi jak elektrolizery. W efekcie projekt może przyczynić się do rozwoju prostych i wydajnych metod otrzymywania wodoru, wspierając transformację energetyczną oraz rozwój czystych technologii energetycznych.

Akronim: MOLCAR

Operator Komponentu Programu: Politechnika Warszawska

Szwajcarscy Partnerzy Komponentu Programu: Politechnika Federalna w Lozannie

Polscy Partnerzy Komponentu Programu: Fuel Cell Poland FCP

Wartość projektu (PLN): 4 634 194,82

Wartość projektu (CHF): 1 033 311,36

Kwota dofinansowania (PLN): 4 432 162,82

Kwota dofinansowania (CHF): 988 263,20

Czas realizacji projektu: 01.07.2025 - 30.06.2028

Adres strony: itc.pw.edu.pl/Projekty/MOLCAR-Swiss-Funds

Opis projektu:

Rosnący udział odnawialnych źródeł energii to ogromna szansa, ale i wyzwanie. Jednym z najważniejszych pytań współczesnej energetyki jest: jak magazynować nadwyżki czystej energii tak, by móc wykorzystać je później — w formie paliwa, energii elektrycznej lub ciepła?

Odpowiedzią może być technologia rozwijana w ramach tego projektu, która łączy elektrolizer węglanowy (Molten Carbonate Elecrolyzer: MCE), energię słoneczną i biogaz w jeden zintegrowany system produkujący wodór i syntetyczne paliwa. To innowacyjne podejście wpisuje się w koncepcję power‑to‑liquid, czyli przekształcania nadwyżek energii odnawialnej w wysokoenergetyczne paliwa, które można łatwo magazynować i transportować — trochę jak „płynne baterie” dla gospodarki przyszłości.

System zaczyna pracę od biogazu, który poddawany jest reformingowi. Dzięki temu powstaje mieszanina zawierająca głównie wodór, tlenek węgla i CO₂. Ta mieszanina trafia następnie do elektrolizera węglanowego MCE. I tutaj dzieje się najważniejszy etap:

• CO₂ jest elektrochemicznie oddzielane,
• strumień gazów zostaje wzbogacony w wodór,
• całość przebiega w trybie endotermicznym, czyli z wykorzystaniem ciepła — zamiast tylko prądu.

A to ciepło… pochodzi bezpośrednio ze Słońca. System współpracuje z instalacją słoneczną opartą o koncentratory (zwierciadła: Concetrated Solar Panel: CSP). Dzięki temu elektrolizer potrzebuje znacznie mniej energii elektrycznej, co przekłada się na wyjątkową sprawność elektryczną całego procesu. Szacunki wskazują, że sprawność elektryczna może przekroczyć 100%, a koszt produkcji e‑paliw będzie nawet o 30% niższy niż w technologiach opartych na klasycznych elektrolizerach.

Kolejną zaletą technologii MCE jest jej modułowa konstrukcja. Stos można łatwo powiększać, dokładając kolejne jednostki — jak klocki, z których buduje się instalację dopasowaną do potrzeb użytkownika. W przeciwieństwie do wielu dostępnych dziś systemów pracujących w skali sub‑kilowatowej, MCE pozwala budować urządzenia o mocach rzędu kilkunastu kilowatów i większych, otwierając drogę do zastosowań przemysłowych.

Zespół opracuje koncepcję, wykona projekt techniczny, a następnie zbuduje i przetestuje prototyp o mocy 12 kW. Testy pozwolą ocenić zarówno sprawność procesu, jak i trwałość całej instalacji. Wyniki posłużą jako fundament do dalszej optymalizacji i komercjalizacji technologii — tak, aby mogła trafić do przemysłu, energetyki rozproszonej, systemów magazynowania energii wodorowej, produkcji e‑paliw w gospodarce dążącej do neutralności klimatycznej.