W celu usprawnienia i przyspieszenia procesu załatwienia sprawy prosimy, by przed skierowaniem pisma ustalić właściwość organu. Przekazanie zgłoszenia do właściwego podmiotu usprawnia jego rozpoznanie i ogranicza czas potrzebny na zajęcie stanowiska lub poinformowanie organów ścigania o naruszeniach prawa.

Kategorie pism, których nie należy kierować do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej (GIIF)

Prosimy o nieprzekazywanie do organu pism dotyczących:

• oszustw finansowych i innych czynów zabronionych, w których nadawcy ubiegają się o odzyskanie środków – właściwymi organami są Policja lub prokuratura. GIIF nie jest organem ścigania, lecz organem administracji rządowej,  właściwym w sprawach przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu. GIIF nie posiada uprawnień do wszczynania śledztwa bądź dochodzenia.
• reklamacji i skarg na instytucje finansowe lub inne podmioty gospodarcze, w szczególności w sprawach dotyczących usług bankowych, inwestycyjnych, pożyczkowych, kantorowych czy płatniczych – właściwymi organami mogą być m.in. Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego, Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów lub Rzecznik Finansowy w zależności od zakresu reklamacji lub skargi,
• roszczeń cywilnych, np. związanych z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem umowy,
• spraw konsumenckich,
• wniosków o prowadzenie czynności dochodzeniowych lub windykacyjnych.

Zadania Generalnego Inspektora Informacji Finansowej

GIIF realizuje zadania określone w ustawie z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu[1].
Do kluczowych kompetencji GIIF należą w szczególności:

• przyjmowanie, analizowanie i przetwarzanie informacji o transakcjach, których okoliczności mogą wskazywać na związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu,
• prowadzenie postępowań analitycznych,
• przekazywanie właściwym organom informacji o przypadkach mogących wskazywać na popełnienie przestępstw,
• kontrola instytucji obowiązanych wyłącznie w zakresie wykonywania obowiązków wynikających z przepisów AML/CFT i przepisów sankcyjnych,
• analiza sygnałów dotyczących prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

GIIF nie zajmuje się rozpoznawaniem indywidualnych roszczeń, sporów cywilnych ani reklamacji dotyczących jakości usług finansowych, oferowanych przez podmioty rynku. GIIF dokonuje analizy otrzymanych sygnałów wyłącznie, jeśli dotyczą one niedopełnienia obowiązków wynikających z przepisów AML[2], a nie np. sytuacji, gdy klient nie jest zadowolony z usług świadczonych przez instytucję obowiązaną. Przykładowo, zablokowanie klientowi rachunku  przez bank, powołujący się na przepisy ustawy AML, nie oznacza, że należy informować GIIF o tym fakcie, lub, że może on wpłynąć na decyzję instytucji obowiązanej podjętą w indywidualnej sprawie.

GIIF nie zajmuje się rozpatrywaniem wniosków o wszczęcie kontroli.

Kontrola GIIF jest przeprowadzana na podstawie rocznych planów kontroli zawierających w szczególności wykaz podmiotów podlegających kontroli, zakres kontroli oraz uzasadnienie jej przeprowadzenia. Przy opracowywaniu planów kontroli bierze się pod uwagę ryzyko prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu określone w szczególności w krajowej ocenie ryzyka oraz w sprawozdaniu Komisji Europejskiej dotyczącej ponadnarodowa ocena ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.

GIIF może przeprowadzić kontrolę nieprzewidzianą w rocznym planie kontroli – tj. kontrolę doraźną. Ustawodawca nie przewidział kontroli wszczynanych na wniosek klienta w jego indywidualnej sprawie.

Szczegółowe informacje dotyczące zadań, kontaktu oraz procedur obowiązujących w zakresie GIIF, dostępne są na stronie internetowej Ministerstwa Finansów w zakładce Generalnego Inspektora Informacji Finansowej[3].