Komitet Do Spraw
Pożytku Publicznego

Rozpoczynając spotkanie koordynator grupy dr A. Rymsza, Zastępca Dyrektora Departamentu Społeczeństwa Obywatelskiego poinformowała o konieczności zweryfikowania harmonogramu prac z uwagi na to, że nie została dotąd wypracowana jedna spójna koncepcja RDO, jak wstępnie zakładano, a powstała wersja zawiera kilka wariantów. Zaproponowała ona wobec tego zorganizowanie w siedzibie KPRM seminarium w celu zaprezentowania dotychczasowego dorobku grupy, a także dla zebrania głosów i opinii różnych osób i organizacji. Zostaną one następnie uwzględnione w materiale roboczym, który zostanie przekazany Przewodniczącemu Komitetu ds. Pożytku Publicznego.

W. Zakrzewski wyraził wątpliwość, że uwzględnienie głosów z seminarium spowoduje powstanie jeszcze większej liczby różnorodnych i trudnych do pogodzenia koncepcji i nie będzie możliwości dalszej pracy nad jakąś spójną wizją.

Zdaniem A. Rybusa-Tołłoczko pomysł seminarium jest dobry i wyjście z pracami na zewnątrz może sprawić, że tworzona koncepcja będzie owocem szerszego dialogu, co jest istotnym elementem dla tworzenia koncepcji ciała dialogu.

K. Balon zasugerował by dla dalszych prac zawęzić pewne wyjściowe założenia, wśród których wymienił: wybór ścieżki reformowania RDPP i wzorowanie się na RDS. Odnośnie zamiaru organizacji seminarium postulował sformułowanie jasnych celów jakie zamierza się osiągnąć przez to seminarium, gdyż projekt RDO ma być projektem rządowym i to rząd będzie decydował za jaki kształt koncepcji podejmie odpowiedzialność.

Dr A. Rymsza odpowiadając na te opinie podkreśliła, że praca nad koncepcją RDO jest inna niż praca nad ustawą o NIW – CRSO, którą rząd podjął mając gotowy wyjściowy projekt. W przypadku RDO rząd nie ma gotowej koncepcji, a zadaniem grupy roboczej było opracowanie wstępnej koncepcji RDO, która następnie miała zostać poddana szerszej dyskusji społecznej i po ewentualnych modyfikacjach przekazana Przewodniczącemu Komitetu ds. Pożytku Publicznego. (Na razie jednak, opracowanie zawiera różne możliwości i rozwiązania składające się na kilka wariantów koncepcji.) Powodem podjęcia prac nad wstępną koncepcją RDO są wyrażane od lat przez organizacje pozarządowe opinie dotyczące niskiej jakości dialogu obywatelskiego w Polsce.

Według K. Balona jest potrzeba głębszego zapoznania się z modelami dialogu obywatelskiego funkcjonującymi w innych krajach Unii Europejskiej oraz zwrócenia uwagi na kluczową rolę ilościowo i jakościowo wystarczającej obsługi administracyjnej. Za kluczową należy uznać również kwestię niezależności organizacyjnej i finansowej RDO.

A. Rybus-Tołłoczko uznał za dobry zaproponowany przez dr A. Rymszę pomysł by wysłać do uczestników seminarium materiał wypracowany na podstawie prac i dyskusji w grupie i przychylił się do opinii K. Balona, że reformowanie RDPP jest lepszą opcją niż budowanie czegoś od podstaw. Dotąd RDPP działało przy ministrze właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego i jej opinie nie zawsze były brane pod uwagę przez innych ministrów. Krytycznie ocenił też dotychczasowe zaangażowanie strony samorządowej i rządowej w działaniach RDPP i dlatego za postęp uznał zapis w ustawie o NIW-CRSO, że członkami KdsPP są ministrowie, którzy mogą być reprezentowani przez sekretarzy stanu.

Odnosząc się do problemu niskiego zaangażowania przedstawicieli rządu i samorządów w RDPP J. Gazda stwierdził, że w takiej sytuacji utrzymywanie dwóch niezależnych ciał dialogu w postaci RDO i RDPP pozbawione jest racji, skoro nie można zapewnić właściwego zaangażowania w jednym z nich, to można się spodziewać, że powstanie drugiego równoległego organu jeszcze pogorszy sytuację.

Dr A. Rymsza zauważyła, że jeśli zostanie podjęta decyzja, że RDO i RDPP nie powinny istnieć równocześnie to pozostają dwa kierunki działania. Jeden to zastąpienie RDPP przez RDO, a drugi to ewolucja RDPP i poszerzenie jej koncepcji by stała się ciałem dialogu obywatelskiego (łącznie z możliwością zmiany jej nazwy na RDO).

Odnosząc się do tej opinii K. Balon poruszył temat, czy przy ewolucji i zmianie charakteru RDPP potrzebna jest też zmiana jej nazwy na RDO. Wyraził on obawę, że może dokonać się stworzenie nowej etykiety, za którą niewiele będzie się kryło. W jego ocenie w zreformowanej RDPP powinni się znaleźć: wszyscy członkowie KdsPP, 6 przedstawicieli organizacji samorządu terytorialnego, 16 przedstawicieli stron pozarządowych wojewódzkich RDPP, 16 przedstawicieli stron samorządowych RDPP oraz przedstawiciele poszczególnych „branż” organizacji pozarządowych według struktury zadań publicznych z art. 4 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie.

Dr A. Rymsza podejmując propozycję pójścia drogą ewolucji RDPP zwróciła uwagę, że ta ewolucja nie powinna być zbyt rozciągnięta w czasie, aby projekt mógł zostać zrealizowany do końca kadencji parlamentu. W odpowiedzi na to A. Rybus-Tołłoczko potwierdził, że reforma powinna być aktem jednorazowym, który następnie będzie domagał się monitorowania i wprowadzania koniecznych korekt. Postulował on też by w trakcie reformy dokonać synchronizacji kadencji RDPP i poszczególnych WRDPP, by ułatwić ich współpracę.

Zdaniem J. Gazdy zmiany ewolucyjne i reforma RDPP to najlepsze rozwiązanie z uwagi na obecną sytuację nabrzmiałego konfliktu politycznego i społecznego w Polsce. Reforma RDPP będzie łatwiejszym krokiem w odbiorze społecznym i pozwoli zabezpieczyć się przed wykorzystaniem projektu dla przenoszenia do III sektora sporów pomiędzy partiami politycznymi.

W. Zakrzewski odnosząc się do możliwości zaistnienia sytuacji, w której osoby wywodzące się ze środowiska pozarządowego, które postulowały utworzenie RDO mogłyby teraz takiej idei się przeciwstawiać stwierdził, że koncepcja RDO powstała pierwotnie po stronie pozarządowej w określonym kontekście i sytuacji prowadzenia dialogu. Należy zatem unikać sytuacji, w których tworzenie RDO mogło by być uznane za próbę tworzenia własnego zaplecza politycznego i poszerzania wpływów obecnej opcji rządzącej. Dlatego przy tworzeniu koncepcji potrzebne będzie zapewnienie rozwiązań umożliwiających jak najszerszy dialog. Zdaniem K. Balona dialog ten powinien być autentyczny i głęboki, aby projekt nie stał się przedmiotem sporów między partiami.

Kończąc spotkanie dr A. Rymsza zaproponowała wybór terminu dla planowanego seminarium i przyjęto, że odbędzie się ono w dniu 19 lutego 2018 r. w godzinach 13.30 – 16.30. Osoby, które zgłoszą udział w seminarium otrzymają materiał roboczy wypracowany przez grupę i prośbę o przedstawienie rzeczowej argumentacji w odniesieniu do wskazanych w materiale wariantów. Argumentacja ta zostanie następnie włączona do koncepcji roboczej i rozbudowany w ten sposób materiał zostanie przekazany Przewodniczącemu Komitetu ds. Pożytku Publicznego.